Περιεχόμενο Ακορντεόν

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ 

Αθήνα 1980 Μ.Θ – Ή σύνθεση του Επιτάφιου έγινε στα 1958 στο Παρίσι, στο μικρό διαμέρισμα που είχαμε νοικιάσει σε μια Pensionde famille στην οδό MIromencil. Στα 1954 είχα κερδίσει την υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και αμέσως φύγαμε με τη Μυρτώ για τη γαλλική πρωτεύουσα. Τον ίδiο χρόνο γράφτηκα στο Conservatoire de Paris στην τάξη μουσικής ανάλυσης του Olivier Messiaen και της διεύθυνσης ορχήστρας του Eugene Bigot…. 

A’ Τόμος Μελοποιημένη ποίηση 

 Σύνθεση 1958 Παρίσι 

1.  Πρώτη ηχογράφηση: Αύγουστος του 1960 Μάμος Χατζιδάκις – Νανά Μούσχουρη Studio Coloumbia Ηχολήπτης ο Νίκος Κανελόπουλος, εξώφυλλο δίσκου από τον Γ. Μόραλη.

2. Δεύτερη ηχογράφηση: Σεπτέμβριος του 1960 Γρηγόρης Μπιθικώτσης , Καίτη Θύμη- Μανώλης Χιώτης Studio Columbia Ηχολύπτης ο Νίκος Κανελόπουλος Εξώφυλλο δίσκου από τον Μπόστ. 

3.   Τρίτη ηχογράφηση 1963, Μίκης Θεοδωράκης – Μαίρη Λίντα – Μανώλης Χιώτης και ορχήστρα εγχόρδων, εξώφυλλο του Μποστ.

4.  ‘Αλλες ηχογραφήσεις 1970, Διασκευή για κιθάρα , John Williams CBS – 1976 Μίκης Θεοδωράκης – Αφροδίτη Μάνου – Πέτρος Πανδής , Pathe – Marconi ( Frnce ) 2000, Νένα Βενετσάνου ( Music Box International).  

5.  «Επιτάφιος κατά Σταύρο Ξαρχάκο» κυκλοφόρησε σε cd το 2004, ήρθε για να δώσει «νέα χρώματα» στο εξαιρετικό μουσικό έργο, αφού οι ενορχηστρώσεις του μαέστρου και οι ερμηνείες της εκφραστικότατης Μαρίας Σουλτάτου ανα-δημιούργησαν οκτώ μεγάλα διαμάντια στη μουσική ιστορία της χώρας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι ο ίδιος ο Μίκης, στο σημείωμα που περιλαμβάνεται στο βιβλιαράκι του cd αναφέρει μεταξύ άλλων «Όταν άκουσα για πρώτη φορά τη δουλειά του Σταύρου Ξαρχάκου επάνω στον Επιτάφιο μου, του έγραψα: Με τη δική σου εμπνευσμένη παρέμβαση το έργο έλαβε διαστάσεις συμφωνικής σύνθεσης, ενώ η ενορχήστρωση, βασισμένη στον ελληνικό ήχο, το κάνει οικείο, τόσο όσο και η αρχική μορφή του, στο πλατύ ελληνικό κοινό […] Εγώ πρότεινα ο τίτλος του έργου να είναι Σταύρος Ξαρχάκος: Ο Επιτάφιος του Θεοδωράκη».

ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ / ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ – ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ 

1  

Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου  καρδούλα της καρδιάς μου
πουλάκι της φτωχιάς αυλής ανθέ της ερημιάς μου.

Πού πέταξε τ’ αγόρι μου  πού πήγε, πού μ’ αφήνει.
Χωρίς πουλάκι το κλουβί  χωρίς νερό η κρήνη.

Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω
και δε σαλεύεις δε γρικάς τα που πικρά σου λέω.

2

Μαλλιά σγουρά που πάνω τους  τα δάχτυλα περνούσα
τις νύχτες που κοιμόσουνα  και πλάι σου ξαγρυπνούσα.

Φρύδι μου γαϊτανόφρυδο  και κοντυλογραμμένο, 
καμάρα που το βλέμμα μου  κούρνιαζε αναπαμένο.

Μάτια γλαρά που μέσα τους  αντίφεγγαν τα μάκρη
πρωινού ουρανού και πάσκιζα  μην τα θαμπώσει δάκρυ.

Χείλι μου μοσκομύριστο  που ως λάλαγες ανθίζαν
λιθάρια και ξερόδεντρα  κι αηδόνια φτερουγίζαν.

 Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου `λεγες πως όλ’ αυτά τα ωραία θα `ν’ δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας

 Βασίλεψες αστέρι μου,  βασίλεψε η πλάση.
Κι ο ήλιος, κουβάρι ολόμαυρο,  το φέγγος του έχει μάσει.

Κόσμος περνά και με σκουντά,  στρατός και με πατάει
κι εμέ το μάτι ουδέ γυρνά ουδέ σε παρατάει.

Την άχνα απ’ την ανάσα σου νιώθω στο μάγουλό μου, 
αχ, κι ένα φως, μεγάλο φως στο βάθος πλέει του δρόμου.

Τα μάτια μου σκουπίζει τα μια φωτεινή παλάμη.
Αχ κι η λαλιά σου, γιόκα μου στο σπλάχνο μου έχει δράμει.

Και να που ανασηκώθηκα,  το πόδι στέκει ακόμα.
Φως ιλαρό λεβέντη μου μ’ ανέβασε απ’ το χώμα.

Σημαίες τώρα σε ντύσανε,  παιδί μου εσύ κοιμήσου.
Κι εγώ τραβώ στ’ αδέρφια σου και παίρνω τη φωνή σου.

5

 Ήσουν καλός κι ήσουν γλυκός κι είχες τις χάρες όλες, 
όλα τα χάδια του αγεριού,  του κήπου όλες τις βιόλες.

Το πόδι ελαφροπάτητο σαν τρυφερούλι ελάφι, 
πάταγε το κατώφλι μας κι έλαμπε σαν χρυσάφι.

Νιότη απ’ τη νιότη σου έπαιρνα κι ακόμη αχνογελούσα, 
τα γερατειά δεν τρόμαζα,  το θάνατο αψηφούσα.

Και τώρα πού θα κρατηθώ,  πού θα σταθώ, πού θάμπω, 
που απόμεινα ξερό δεντρί σε χιονισμένο κάμπο;

Πώς θα γυρίσω μοναχή στο ερμαδιακό καλύβι;
Έπεσε η νύχτα στην αυγή και το στρατί μού κρύβει.

Ωχ, δεν ακούστηκε ποτές και δεν μπορεί να γίνει
να καίγουνται τα χείλια μου και νάμαι μπρος στην κρήνη.

6

Στο παραθύρι στεκόσουν κι οι δυνατές σου οι πλάτες 
φράζαν ακέρια τη μπασιά τη θάλασσα τις τράτες.

Κι ο ίσκιος σου σαν αρχάγγελος πλημμύριζε το σπίτι
κι εκεί στ’ αυτί σου σπίθιζε η γαζία τ’ αποσπερίτη. 

Κι ήταν το παραθύρι μας η θύρα όλου το κόσμου
κι έβγαζε στον παράδεισο που τ’ άστρα ανθίζαν φως μου.

Κι ως στεκόσουν και κοίταζες το λιόγερμα ν’ ανάβει σαν τιμονιέρης φάνταζες κι η κάμαρα καράβι.

Και μες στο χλιό και γαλανό το απόβραδο έγια λέσα
μ’ αρμένιζες στη σιγαλιά του γαλαξία μέσα.

Και το καράβι βούλιαξε κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.

7

Να ‘χα τ’ αθάνατο νερό ψυχή καινούργια να `χα 

να σού `δινα να ξύπναγες για μια στιγμή μονάχα

Να δεις, να πεις, να το χαρείς ακέραιο τ’ όνειρό σου
να στέκεται ολοζώντανο κοντά σου, στο πλευρό σου

Βροντάνε στράτες κι αγορές μπαλκόνια και σοκάκια
και σου μαδάμε οι κορασιές λουλούδια στα μαλάκια

Με τα χεράκια σου τα δυο τα χιλιοχαϊδεμένα
όλη τη γης αγκάλιαζα κι όλα ήτανε για μένα

Γιε μου ποια μοίρα στο ’γραφε, ωιμέ και ποια μου το’ χε γράψει.
Τέτοιον καημό τέτοια φωτιά, καημέ στα στήθια μου ν’ ανάψει.

Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, ωιμέ,  μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιε μου, στις φλέβες ολουνών  καημέ έμπα βαθιά και ζήσε.

 

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

(Από τις σημειώσεις του συνθέτη για το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ και την ΠΟΛΙΤΕΙΑ) Αύγουστος και Σεπτέμβριος του 1960. Στην Επίδαυρο παίζονται οι ΦΟΙΝΙΣΣΕΣ με τη πρώτη μουσική υπόκρουση που γράφω για τραγωδία.  Πριν έξι μήνες, τον χειμώνα του 1959, ο Μινωτής ήρθε στο Παρίσι ειδικά για μένα. Συναντηθήκαμε στο ξενοδοχείο του, στο Γκραντ Οτελ, κοντά στην Όπερα, κι όλο το απόγευμα μου μιλούσε για το έργο. Ο Μινωτής , ο Ρίτσος κι ο Τσαρούχης ήταν Έλληνες με τον αρτιότερο και πιο μεστό προφορικό λόγο. όταν μιλούσαν, μπορούσα να τους ακούω με τις ώρες μην τολμώντας να διακόψω τον ειρμό στον υπέροχο κόσμο των γνώσεων και των ιδεών τους. Μόλις έφυγε, στρώθηκα στη δουλειά, Μέναμε τότε στη Roe de la Fontaine, 28, στο ένατο διαμέρισμα, μετά την Place de la Republique. Η Μαργαρίτα ήταν μόλις ενός έτους και η Μυρτώ ήταν πάλι έγκυος. Ο Γιώργος γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1960. Το μεγάλο για εμας γεγονός είναι αποτυπωμένο στο κάτω μέρος της παρτιτούρας.  Οι ΦΟΙΝΙΣΣΕΣ ανέβηκαν σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή. Η ορχήστρα ζωντανή, κρυμμένη κάτω από ξύλινες κατασκευές του ανακτόρου των Θηβών, με δική μου διεύθυνση. Ήταν ωραία εποχή να κάνεις πρόβες στο μαγικό τοπίο της Επιδάυρου και μετά τους μυθικούς ήρωες, κλεισμένος στο στούντιο της Κολούμπια, μια τσιμεντένια αποθήκη που έκαιγε το καλοκαίρι σαν φούρνος, να διευθύνεις τον Μανώλη Χιώτη και τους άλλους λαΙκούς μουσικούς και μπροστά στο μικρόφωνο να τραγουδά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με σεκόντο την Καίτη Θύμη…

 

ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ – ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ , ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1959 – 1961 ΠΑΡΙΣΙ – ΑΘΗΝΑ – ΛΟΝΔΙΝΟ ( 1957 ΠΑΡΙΣΙ » ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ’ )

1. ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1960. «ΜΥΡΤΙΑ» – «ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ» ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΓΙΟΒΑΝΑ STUDIO COLUMBIA ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ  Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΟΥ 1960  ( ΟΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ) ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΚΑΙΤΗ ΘΥΜΗ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗΣ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ, STUDIO COLUMBIA, ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΟΣΤ     

Είχα φυτέψει μια καρδιά – 1959     

Στίχοι:   Νίκος Γκάτσος  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης 

Με τ’ αστεράκι της αυγής

στο παραθύρι σου σαν βγεις

κι αν δεις καράβι του νοτιά

να `ρχεται από την ξενιτιά

στείλε με τ’ άσπρα σου πουλιά

χίλια γλυκά φιλιά.

 

Είχα φυτέψει μια καρδιά

στου χωρισμού την αμμουδιά

μα τώρα που `ρθα να σε βρω

με δαχτυλίδι και σταυρό

γίνε το φως μου και του κόσμου η ξαστεριά

κι απ’ το παλιό μας το κρασί

δώσ’ μου να πιω και πιες κι εσύ

να μείνω αγάπη μου για πάντα στην πικρή στεριά.

 

2

 Ροδόσταμο – 1959      

  Στίχοι:   Νίκος Γκάτσος  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 Στον άλλο κόσμο που θα πας

κοίτα μη γίνεις σύννεφο

κοίτα μη γίνεις σύννεφο

κι άστρο πικρό της χαραυγής

και σε γνωρίσει η μάνα σου

που καρτερεί στην πόρτα

 

Σε πότισα ροδόσταμο 

με πότισες φαρμάκι

της παγωνιάς αητόπουλο  

της ερημιάς γεράκι 

 

Πάρε μια βέργα λυγαριά

μια ρίζα δεντρολίβανο

μια ρίζα δεντρολίβανο

και γίνε φεγγαροδροσιά

να πέσεις τα μεσάνυχτα

στη διψασμένη αυλή σου

 

Σε πότισα ροδόσταμο

με πότισες φαρμάκι

της παγωνιάς αητόπουλο

της ερημιάς γεράκι

 

3

Αν θυμηθείς τ΄ όνειρό μου – 1960     

Στίχοι:   Νίκος Γκάτσος  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Στην αγκαλιά μου κι απόψε σαν άστρο κοιμήσου

δεν απομένει στον κόσμο ελπίδα καμιά

τώρα που η νύχτα κεντά με φιλιά το κορμί σου

μέτρα τον πόνο κι άσε με μόνο στην ερημιά

 

Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου

σε περιμένω να `ρθεις

μ’ ένα τραγούδι του δρόμου να ρθεις όνειρό μου

το καλοκαίρι που λάμπει τ’ αστέρι με φως να ντυθείς

 

4

Ανάμεσα Σύρο και Τζια – 1959       

Στίχοι:   Οδυσσέας Ελύτης  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Ανάμεσα Σύρο και Τζια μικρή φυτρώνει νεραντζιά

όμορφή μου κοπελιά που `χει τις ρίζες στο βυθό

και τα κλαδιά στον ουρανό, το κορίτσι π’ αγαπώ.

 

Άιντε, νύφη της θαλάσσης τι φαμίλιες θα χαλάσεις

με τον ήλιο φορεσιά σου και με τα πουλιά προικιά σου.

 

Όταν καθίζει ένα πουλί στην κεφαλή της και λαλεί

ωχ φορτούνα μου κι αυτή.Χάνω τιμόνι και κουπιά, 

με πλημμυράνε τα νερά, έλα Χριστέ και Παναγιά.

 

Κι αν γενεί ποτέ το θάμα κι αγαπήσεις, κάνω τάμα

να σου φέρω μια μπρατσέρα και τον Πολικό Αστέρα.

 

5

Ροδιά – 1959       

Στίχοι:   Πάνος Κοκκινόπουλος  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Αχνά χαράματα, σιγά

σαν τρεμοπαίζει η Πούλια

θα μαραθούν τα γιασεμιά

θα μαραθούν τα γιούλια.

 

Μα εσύ θα είσαι μοναχή

γερμένη στο περβάζι

και θα θωρείς τη χρυσαυγή

τα πέπλα της ν’ αλλάζει.

 

Ροδιά μου εσύ τετράκλωνη

στολίδι της αυλής μου

ανάπαυση της προσμονής

νεράκι της πληγής μου.

 

Θα `ρθείς στο σπίτι μας ξανά

μ’ εμέ να σμίξεις πάλι

και δυο κρινάκια τ’ Απριλιού

να βάλεις στ’ ανθογυάλι.

 

Στα χέρια μου σε σήκωσα

σ’ ανύψωσα ως τ’ αστέρια

και σμάρια να φτερούγισαν

στα στήθια περιστέρια.

 

Με της χαράς το ξύπνημα

με της φυγής τον πόνο

κι από τα τότε καρτερώ

το γυρισμό σου μόνο.

 

Ροδιά μου εσύ τετράκλωνη

στολίδι της αυλής μου

ανάπαυση της προσμονής

νεράκι της πληγής μου.

 

Θα `ρθείς στο σπίτι μας ξανά

μ’ εμέ να σμίξεις πάλι

και δυο κρινάκια τ’ Απριλιού

να βάλεις στ’ ανθογυάλι.

 

6

Φεύγω μακριά πατρίδα μου – 1959       

Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Φεύγω μακριά πατρίδα μου, 

φεύγω και το μαντήλι

να μην το φέρεις στο γιαλό, 

να μη μου φέρεις δείλι.

 

Πικρά ειν’ τα μάτια του γιαλού 

γι αυτόν που ταξιδεύει

γι αυτόν που πάει στην ξενιτιά

και μια φωνή γυρεύει. 

 

Αδειάσανε τα χέρια μου 

και γέμισαν τα μάτια

δάκρυα, πόνο, μοναξιά 

και η καρδιά φαρμάκια.

 

Πικρά ειν’ τα μάτια του γιαλού 

γι αυτόν που ταξιδεύει

γι αυτόν που πάει στην ξενιτιά

και μια φωνή γυρεύει. 

 

Να του φωνάξει απ’ τη στεριά 

καλέ μου γύρνα πίσω

θα σου χαρίσω την αυγή, 

μ’ αστέρια θα σε ντύσω.

 

Πικρά ειν’ τα μάτια του γιαλού 

γι αυτόν που ταξιδεύει

γι αυτόν που πάει στην ξενιτιά

και μια φωνή γυρεύει.

 

7

Θα αφήσω τη μανούλα μου – 1959     

Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης 

Θ’ αφήσω τη μανούλα μου και το φιλί μου πίσω

καθώς τ’ αστέρι που κυλά, στην ξενιτιά θα σβήσω.

Θα τις θυμάμαι τις στιγμές αργά Σαββάτο βράδυ

που λάμπανε τα χέρια της αστέρια στο σκοτάδι. 

 

Με τάιζε γλυκό ψωμί και μου `στρωνε να γείρω

ήταν τα χέρια της φτερά και το φιλί της μύρο.

Και το πικρό μας σπιτικό ως έμπαινε η μέρα

γινόταν ύμνος και ψαλμός, είχε ζωής αέρα.

 

Ήταν η θάλασσα φιλί και ο αφρός αγάπη

ήταν παιχνίδι ο άνεμος και το τραγούδι αλάτι.

Ήταν ευχή ο ουρανός κι ο ορίζοντας ελπίδα

γιορτή ο μόλος κι ο γιαλός που δεν την ξαναείδα.

 

8

Παλληκάρι – 1959      lipsia 

Στίχοι:   Μίκης Θεοδωράκης  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης 

Κλαίνε τα δέντρα κλαίνε τα σύννεφα κι οι φίλοι σου κλαίνε.

παλληκάρι στη δουλειά στο σπίτι παλληκάρι

μίλαγες κι η γειτονιά μας γέμιζε πουλιά.

Άπλωνες το χέρι σου κι έκοβες το φεγγάρι

πώς σ’ έκοψε σαν λούλουδο ο Χάρος μια νυχτιά.

 

Κλαίνε οι τράτες κλαίνε τα κύματα κι οι φίλοι σου κλαίνε.

παλληκάρι στα κουπιά στο γλέντι παλληκάρι

οι κοπελιές κεντούσανε για σένανε κρυφά

κεντούσανε τα όνειρα, τον ήλιο, το φεγγάρι

κεντούσαν την αγάπη τους, της βάζανε πανιά. 

 

Κλαίνε οι ναύτες κλαίνε τα σήμαντρα κι οι φίλοι σου κλαίνε.

παλληκάρι η μάνα σου τυλίχτηκε στα μαύρα

τους φίλους σου τους τύλιξε φουρτούνα, συννεφιά

το λιμανάκι ερήμωσε κι η θάλασσα ερημώθη

κι ο ήλιος εκαρφώθηκε και δε σαλεύει πια.

 

9

Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ – 1959    

Στίχοι:   Μίκης Θεοδωράκης   Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ, 

περιστεράκι στον ουρανό…

τον ουρανό μες στα δυο σου μάτια κοιτάζω, 

βλέπω την πούλια και τον Αυγερινό.

 

Η μάνα σου είναι τρελή

και σε κλειδώνει μοναχή, 

σαν θέλω νά `μπω στην κάμαρή σου

μου ρίχνεις μεταξωτό σκοινί, 

και κλειδωμένους μας βλέπει η νύχτα, 

μας βλέπουν τ’ άστρα κι η χαραυγή.

 

Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ, 

βαρκούλα στο Σαρωνικό…

Σαρωνικέ μου, τα κυματάκια σου δώσ’ μου, 

δώσ’ μου τ’ αγέρι, δώσ’ μου το πέλαγο.

 

Η μάνα σου είναι τρελή

και σε κλειδώνει μοναχή, 

σαν θέλω νά `μπω στην κάμαρή σου

μου ρίχνεις μεταξωτό σκοινί, 

και κλειδωμένους μας βλέπει η νύχτα, 

μας βλέπουν τ’ άστρα κι η χαραυγή.

 

Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ, 

δεντράκι στο Βοτανικό…

Πάρε το τραμ μόλις δεις πως πέφτει η νύχτα, 

πέφτουν οι ώρες, πέφτω, λιποθυμώ.

 

Η μάνα μου είναι τρελή

και με κλειδώνει μοναχή, 

σαν θέλω νά `μπεις στην κάμαρή μου

σου ρίχνω μεταξωτό σχοινί, 

και κλειδωμένους μας βλέπει η νύχτα

μας βλέπουν τ’ άστρα κι η χαραυγή.

 

10

Απαγωγή – 1959    

Στίχοι:   Μίκης Θεοδωράκης  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης 

Θα πάρω μια βαρκούλα μανούλα 

μου στον Κάτω Γαλατά και στην Αθήνα 

θα `ρθω καρδούλα μου καβάλα στο Νοτιά.

 

Και σαν θα `ρθει το δειλινό στον κήπο σου θα μπω 

να κόψω τα τριαντάφυλλα να κόψω τ’ άστρα 

τ’ ουρανού και τον Αυγερινό.

 

Θα βάλω στη βαρκούλα μανούλα μου 

λουλούδια και φιλιά δυο γλάροι ταξιδεύουν 

καρδούλα μου καβάλα στο Βοριά.

 

Και νάτη η Κρήτη φάνηκε γαλάζια και ξανθιά

τη θάλασσα στα μάτια της

τον ουρανό στην αγκαλιά, τον ήλιο στα μαλλιά.

 

Θ’ αράξω τη βαρκούλα μανούλα μου 

μπροστά σε μια σπηλιά θα σε ταΐζω χάδια 

καρδούλα μου καβούρια και φιλιά.

 

Στη μάνα μου, στον κύρη μου λέγω και τραγουδώ

σας φέρνω την τριανταφυλλιά, 

σας φέρνω τ’ άστρα τ’ ουρανού και τον Αυγερινό.

 

11

Λειτουργία – 1959      lipsia 

Στίχοι:   Γιάννης Θεοδωράκης  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Στην εκκλησιά εμπήκα για να λειτουργηθώ, 

αχ και σε θωρώ, γύρισ’ ο κόσμος

άλλαξε η πλάση μου `φυγε το μυαλό.

 

Άγιε μου μεγάλη χάρη, άγιε μου παρακαλώ

χάρισέ μου χίλια μάτια για να την θωρώ, 

χάρισέ μου χίλια χείλια για να την γλυκοφιλώ.

 

Στου Χερουβείμ απάνω, δυο μάτια σαϊτιές

μ’ άναψαν φωτιές, άλλαξ’ ο κόσμος

γύρισ’ η πλάση κι είναι για να με κλαις.

 

Άγιε μου μεγάλη χάρη, άγιε μου παρακαλώ

χάρισέ μου χίλια μάτια για να την θωρώ, 

χάρισέ μου χίλια χείλια για να την γλυκοφιλώ.

 

Στην εκκλησιά έμπηκα για να λειτουργηθώ, 

αγάπησα αγαπώ, όλος ο κόσμος

είναι δικός μου φτάνει να σε θωρώ.

 

Άγιε μου μεγάλη χάρη, άγιε μου παρακαλώ

χάρισέ μου χίλια μάτια για να την θωρώ, 

χάρισέ μου χίλια χείλια για να την γλυκοφιλώ.

 

12

Πάμε μια βόλτα στα Χανιά – 1959   

Στίχοι:   Μίκης Θεοδωράκης Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης 

Το Σαββάτο το βράδυ φτάνει

δώσ’ μου μάνα καινούρια αλλαξιά

τα παιδιά με προσμένουν στο λιμάνι

στο μπαλκόνι καθισμένη η κοπελιά.

 

Μοσχοβολούν οι γλάστρες, 

μοσχοβολάει ο σγουρός βασιλικός

μοσχοβολάει κι η αγάπη

κύμα με κύμα μεγαλώνει ο ωκεανός.

 

Πάμε βόλτα στα Χανιά στην κάτω γειτονιά

να πάρουμε μια βάρκα με πανιά

Πάμε βόλτα στα Χανιά στην κάτω γειτονιά

στη θάλασσα να βγούμε στ’ ανοιχτά.

 

Το Σαββάτο το βράδυ φως μου

είμαι πρίγκιπας, είμαι υπουργός

έχω όλα τα πλούτη του κόσμου

δικιά μου η θάλασσα κι ο ουρανός δικός.

 

Το μπαλκονάκι σου δικό μου

δικές μου οι γλάστρες κι ο σγουρός βασιλικός

κι αν με κοιτάξεις μες στα μάτια

σκλάβος σου γίνομαι κι υπήκοος πιστός

 

Πάμε βόλτα στα Χανιά στην κάτω γειτονιά

να πάρουμε μια βάρκα με πανιά.

Πάμε βόλτα στα Χανιά στην κάτω γειτονιά

στη θάλασσα να βγούμε στ’ ανοιχτά.

 

Μοσχοβολούν οι γλάστρες

μοσχοβολάει ο σγουρός βασιλικός

μοσχοβολάει κι η αγάπη

κύμα με κύμα μεγαλώνει ο ωκεανός.

 

Πάμε βόλτα στα Χανιά στην κάτω γειτονιά

να πάρουμε μια βάρκα με πανιά

Πάμε βόλτα στα Χανιά στην κάτω γειτονιά

στη θάλασσα να βγούμε στ’ ανοιχτά.

13

Μυρτιά – 1960     

Στίχοι:   Νίκος Γκάτσος  Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Είχα μια θάλασσα στο νου

κι ένα περβόλι, περιβόλι τ’ ουρανού.

Την ώρα π’ άνοιγα πανιά

για την απάνω γειτονιά. 

 

Στα παραθύρια τα πλατιά

χαμογελούσε μια μυρτιά.

Κουράστηκα να περπατώ

και τη ρωτώ και τη ρωτώ.

 

– Πες μου, μυρτιά, να σε χαρώ:

Πού θα βρω χώμα, θα βρω χώμα και νερό

να ξαναχτίσω μια φωλιά

για της αγάπης τα πουλιά;

 

Στα παραθύρια τα πλατιά

είδα και δάκρυσε η μυρτιά.

Την ώρα π’ άνοιγα πανιά

για την απάνω γειτονιά.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

ΠΟΛΙΤΕΙΑ  – ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ,  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ 

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1960 – 1961, ΠΑΡΙΣΙ ΑΘΗΝΑ

  1.   ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1960 – 61 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ , ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ  – STUDIO COLUMBIA – ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ –  ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΠΟΣΤ  
Μάνα μου και Παναγιά
Στίχοι:   Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
 
Ο ήλιος ήσουν κι η αυγή
της νύχτας το φεγγάρι
της μάνας μου ήσουν η ευχή
της Παναγιάς η χάρη
 
Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ’ άστρα κι η νυχτιά
κλαίει κι η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά
 
Στον πυρετό ήσουνα δροσιά
κερί μες στο σκοτάδι
άστρο στην κοσμοχαλασιά
βασιλικός στον Άδη
 
Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ’ άστρα κι η νυχτιά
κλαίει κι η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά
 
Δραπετσώνα – 1960      
Στίχοι:   Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
 
Μ’ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός
κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά
Το `δερνε αγέρας κι η βροχή
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή.
 
Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί
 
Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά
στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά
Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός
κάθε παράθυρό του κι ουρανός
Κι όταν ερχόταν η βραδιά
μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά
 
Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί
 
Έχω μια αγάπη – 1961      
Στίχοι:   Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
 
Έχω μια αγάπη ολοδική μου
τριαντάφυλλο, άστρο μου κι αυγή μου
χίλιοι άντρες δε θα το μπορούσαν
όπως εγώ να σ’ αγαπούσαν.
 
Μέσα στα μάτια σου γλυκές
τ’ Αη Γιάννη ανάβουν οι φωτιές.
 
Στο στόμα σου σαν είμαι απάνω
πια δε φοβάμαι να πεθάνω
στα χέρια σου σαν είμαι μέσα
τότε έγια μόλα έγια λέσα.
 
Χωρίς καράβι και πανιά 
άι ταξιδεύω το ντουνιά.
 
Έχεις τον ήλιο στα μαλλιά σου
και το φεγγάρι στην ποδιά σου
και ένα τζιτζίκι εκεί στα στήθια
που σου λέει παραμύθια.
Απ’ τα δικά σου τα φιλιά
μάθαν τραγούδι τα πουλιά.
 
Βράχο βράχο – 1961      
Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
Είναι βαριά η μοναξιά
είναι πικρά τα βράχια
παράπονο η θάλασσα
και μου ‘πνιξε τα μάτια
 
Βράχο βράχο τον καημό μου
τον μετράω και πονώ
κι είναι το παράπονό μου
πότε μάνα θα σε δω
 
Πάρε με θάλασσα πικρή
πάρε με στα φτερά σου
πάρε με στο γαλάζιο σου
στη δροσερή καρδιά σου
 
Βράχο βράχο τον καημό μου
τον μετράω και πονώ
κι είναι το παράπονό μου
πότε μάνα θα σε δω
 
Πάρε με να μην ξαναδώ
τα βράχια και το χάρο
κάνε το κύμα όνειρο
και τη σιωπή σου φάρο
 
Βράχο βράχο τον καημό μου
τον μετράω και πονώ
κι είναι το παράπονό μου
πότε μάνα θα σε δω
 
Γίνε αστέρι κι ουρανός
γίνε καινούργιος δρόμος
να μην βαδίζω μοναχός
να μην πηγαίνω μόνος
 
Βράχο βράχο τον καημό μου
τον μετράω και πονώ
κι είναι το παράπονό μου
πότε μάνα θα σε δω
 
Σαββατόβραδο – 1961       
Στίχοι:   Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
Μοσχοβολούν οι γειτονιές 
βασιλικό κι ασβέστη, 
παίζουν τον έρωτα κρυφά 
στις μάντρες τα παιδιά.
 
Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη, 
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.
 
Πάει κι απόψε τ’ όμορφο 
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο, 
από Δευτέρα πάλι 
πίκρα και σκοτάδι.
 
Αχ, να ’ταν η ζωή μας 
Σαββατόβραδο
κι ο Χά-, κι ο Χάρος να ’ρχονταν 
μια Κυριακή το βράδυ. 
 
Οι άντρες σχολάν’ απ’ τη δουλειά
και το βαρύ καημό τους
να θάψουν κατεβαίνουνε 
στο υπόγειο καπηλειό.
 
Και το φεγγάρι ντύνει, λες, 
με τ’ άσπρο νυφικό του
τις κοπελιές που πλένονται
στο φτωχοπλυσταριό. 
 
Πάει κι απόψε τ’ όμορφο 
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο, 
Καημός – 1961    
Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
Είναι μεγάλος ο γιαλός
είναι μακρύ το κύμα
είναι μεγάλος ο καημός
κι είναι πικρό το κρίμα
 
Ποτάμι μέσα μου πικρό
το αίμα της πληγής σου
κι από το αίμα πιο πικρό
στο στόμα το φιλί σου
 
Δεν ξέρεις τι ‘ναι παγωνιά
βραδιά χωρίς φεγγάρι
να μη γνωρίζεις ποια στιγμή
ο πόνος θα σε πάρει
 
Ποτάμι μέσα μου πικρό
το αίμα της πληγής σου
κι από το αίμα πιο πικρό
στο στόμα το φιλί σου
 
Παράπονο – 1961      
Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
Τι θέλεις απ’ τα νιάτα μου
που είναι πικραμένα
δεν ξέρεις τι θα πει καημός
τι θέλεις από μένα
 
Εγώ περπάτησα γυμνός
εγώ βαδίζω μόνος
μου `γινε ρούχο ο σπαραγμός
και σπίτι μου ο πόνος
 
Δεν ξέρεις τι `ναι μοναξιά
καρδιά που κλαίει τη νύχτα
όσα τραγούδια σου `γραψα
στην κρύα νύχτα ρίχ’ τα
 
Εγώ περπάτησα γυμνός
εγώ βαδίζω μόνος
μου `γινε ρούχο ο σπαραγμός
και σπίτι μου ο πόνος
Μετανάστης – 1961     
Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης
Καράβι ποιος σε κέντησε, ποιος σού `βαψε τα ξάρτια
για να με πάρεις μακριά και να δακρύσουνε πικρά
και να δακρύσουνε πικρά της μάνας μου τα μάτια
 
Φεύγω γιατί με πίκρανε
η φτώχεια και ο πόνος
είχε πνιγεί η ελπίδα μου
είχε σβηστεί ο ήλιος μου
κι είχε χαθεί  κι είχε χαθεί ο δρόμος
 
Με δέρναν όλοι οι καιροί, μου πάγωναν τα μάτια
μου κάναν πέτρα το ψωμί, μου κάναν βούρκο το νερό
μου κάναν βούρκο το νερό και την καρδιά κομμάτια
Φεύγω γιατί με πίκρανε…
 
Δε μού `χαν μείνει ν’ αγαπώ δυο χέρια ν’ αγκαλιάζω
μόνο τα χείλη με καημό και μια φωνή με πυρετό
και μια φωνή με πυρετό τον πόνο να φωνάζω
Φεύγω γιατί με πίκρανε…

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

Το φθινόπωρο του 1960 δόθηκε ξανά η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ( Μπαλέτο ) Covent Garden. Τότε συναντήθηκα για πρώτη φορά με τον Σεφέρη, που υπηρετούσε στο Λονδίνο ως πρεσβευτής. Θυμάμαι πως τον κάλεσα να παρακολουθήσει τη γενική πρόβα της ορχήστρας. Καθίσαμε στην άδεια πλατεία της εγγλέζικης Όπερας έχοντας μπροστά μας μια τεράστια ορχήστρα με τους 100 και πάνω μουσικούς όπου διηύθυνε με πάθος ο Λίντσμπερυ. Ήταν φανερό πως ο Σεφέρης άκουγε για πρώτη φορά συμφωνική μουσική μου. Φαινόταν σα να μην πίστευε ότι το έργο αυτό το έχει γράψει Έλληνας συνθέτης.

– Θα ψάξω για κανένα ταξί, να σας πάω στη Πρεσβεία… – Τι μου λες, Θεοδωράκη, μου απαντα με βαριά φωνή. Έτσι που με έκανες θα χρειαστώ ώρες να συνέλθω… Προτειμώ να βραδιάσουμε…   

ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ 

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1960 ΠΑΡΙΣΙ 

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1962

ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ , ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ –  ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΠΟΣΤ –  STUDIO COLUMBIA –  ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΛΛΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ: 1976 TAUBE  PATH- MARONI ( FRANCE )

Άρνηση ( Στο περιγιάλι το κρυφό ) – 1962     

Στίχοι:   Γιώργος Σεφέρης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Στο περιγιάλι το κρυφό 

κι άσπρο σαν περιστέρι

διψάσαμε το μεσημέρι

μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή

γράψαμε τ’ όνομά της

Ωραία που φύσηξε ο μπάτης

και σβήστηκε η γραφή .

Με τι καρδιά, με τι πνοή, 

τι πόθους και τι πάθος

πήραμε τη ζωή μας· λάθος!

κι αλλάξαμε ζωή.

Κράτησα τη ζωή μου – 1962     

Στίχοι:   Γιώργος Σεφέρης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Κράτησα τη ζωή μου

ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα, 

κάτω απ’ το πλάγιασμα της βροχής

σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες

με τα φύλλα της οξιάς

καμιά φωτιά

στην κορυφή τους βραδιάζει.

Άνθη της πέτρας – 1962     

Στίχοι:   Γιώργος Σεφέρης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα

με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες

γυαλίζοντας στ’ αργό ψιχάλισμα

Άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες που ήρθαν

όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν

που μ’ άφησαν να τις αγγίξω ύστερα από την σιωπή

μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές – 1962  

Στίχοι:   Γιώργος Σεφέρης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη

υπάρχει μια έκσταση, 

όλα σκληρά σαν τα κοχύλια

μπορείς να τα κρατήσεις

μες στην παλάμη σου.

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια

και δε σε γνώριζα μήτε με γνώριζες.

Ήθελα τα ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ – Ακριβώς γιατί ο στοίχος ήταν τόσο διανοουμενίστικος – να τα περάσω σε όσο δυνατόν πιο πλατύ κοινό με λαϊκό μουσικό ένδυμα. Άλλωστε αυτή η πρώτη φορά που ελεύθερος στοίχος φιλοδοξούσε να γίνει απλό λαϊκό τραγούδι. Να συντροφέυει δηλαδή τον κοσμάκη παντού. Στο γιαπί, στη τβέρνα, στην εκδρομή, στην παρέα…

Όταν ηχογραφούσαμε, λέω στο Μπιθικώτση: -Πρόσεξε την άνω τελεία, Εκεί που λες << πήραμε τη ζωή μας>>, βάλε παύση πριν πεις <<λάθος>>. Στα αυτιά μου είχα την προτροπή- παράκληση του ποιητή: – Την άνω τελεία ! Την άνω τελεία ! Αλλιώτικα μου αντιστρέφεις το νόημα. Τελικά όμως αυτό αποδείχτεικε ανεφάρμοστο στην πράξη, με αποτέλεσμα να ακουστεί η λέξη << λάθος>> κολλητά στο <<πήραμε τη ζωή μας>>, δίνοντας αντίθετο νόημα στο ποιήμα. Όμως πόσο κατανοητό ήταν για το λαό, που ποιος λίγο, ποιός πολύ, είχε πάρει τη ζωή του λάθος…  

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

Πρώτα συνέθεσα το τέταρτο τραγούδι, το ΧΑΘΗΚΑ, όταν υπηρετούσα στρατιώτης στα Χανιά, στα 1952. Ήταν ένα ποίημα του αδελφού μου του Γιάννη. Εκείνος ήταν είκοσι χρονών κι έγραφε ποίηση. Θυμάμαι ότι συχνά μάζευα τα χειρόγραφα του, που τα σκορπούσε ανέμελα στον κήπο μας στο Γαλατά. Έτσι διάλεξα και τα υπόλοιπα, που τα μελοποίησα στην Αθήνα και στο Παρίσι. Παράλληλα φρόντισα να τα δώσω στον εκδότη Νίκο Γουδέλη, με τον οποίο υπηρετούσαμε για ένα διάστημα μαζί στο Κέντρο Διερχομένων στην Αθήνα, κι έτσι είδε το φως η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιάννη Θεοδωράκη ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ. Η δεκαετία του ’50 ήταν για μένα μια περίοδος έντονης μελέτης και σύνθεσης συμφωνικής μουσικής. Έργα εκείνης της εποχής: Πρώτη συμφωνία 1952,. Ελληνική αποκριά (1953). Πρώτη Σουίτα 1954. Οιδίπους τύραννος 1954. Δεύτερη σουίτα 1958. Πιάνο κονσέρτο (1957). Τρίτη σουίτα (1958). Ακόμα τα μπαλέτα: Οι Εραστές του Τερουέλ και Αντιγόνη 1958 και βέβαια οι Φοίνισσαις (1959), μουσική για τραγωδία. Ανάμεσα σε δύο σελίδες συμφωνικής μουσικής μου άρεσε να παίζω στο πιάνο και να τραγουδώ. Αυτό με ξεκούραζε. Υπήρχαν τραγούδια που είχα γράψει στη Τρίπολη και και στη Αθήνα στη δεκαετία του ΄40. Αυτό ήταν το βασικό μου ρεπερτόριο, στο οποίο πρόσθεσα τους Λιποτάκτες και αργότερα τον Επιτάφιο (1958)

ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ  – ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1952- 1954, ΧΑΝΙΑ – ΠΑΡΙΣΙ.

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ: 

1. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1960 ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΑΜΠΑΣ ΚΙΘΑΡΑ, ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΠΟΣΤ, STUDIO COLUMBIA, ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

2. 1979 ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖΟΡΜΠΑΛΑ ΛΥΡΑ. 

 

ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ 

Όμορφη πόλη    

Στίχοι:   Γιάννης Θεοδωράκης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές

απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές

ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα

βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα

 

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα

τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα

θα γίνεις δικιά μου

 

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν

η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

 

Αυγή αφράτη   

Στίχοι:   Γιάννης Θεοδωράκης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης 

Αυγή αφράτη, τσεκουριά στην πλάτη

απ’τις καμινάδες ξέφυγε η καπνιά

και κρεμάστηκε μεσ’ στα παράθυρα μας

 

Σκέπασε ατμός ατμός τον ερωτά μας

Η νύχτα απόλυτη γαλήνη

στα κρεμαστάρια σφαχτάρια τα ρούχα μας

 

Δακρυσμένα μάτια      

Στίχοι:   Γιάννης Θεοδωράκης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Δακρυσμένα μάτια νυσταγμένοι κήποι

όνειρα κομμάτια ας ήτανε να ζω

στους μεγάλους δρόμους κάτω απ’ τις αφίσες

στα χιλιάδες χρώματα ας ήταν να βρεθώ

 

Να `ταν η καρδιά μου λαμπερό αστέρι

να `ταν η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι

αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

Χάθηκα      

Στίχοι:   Γιάννης Θεοδωράκης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Χάθηκα, 

Μέσα στους δρόμους που μ’ έδεσαν για πάντα

Μαζί με τα σοκάκια, μαζί με τα λιμάνια

Χάθηκα, 

Γιατί δεν είχα τα φτερά και είχα εσένα Κατινιώ

Γιατ’ είχα όνειρα πολλά

 

Και το λιμάνι, 

και το λιμάνι είναι μικρό

Γιατ’ ήμουν πάντα μόνος

Και θα `μαι πάντα μόνος.

 

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ,  ΕΡΙΚΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ, ΜΠΟΣΤ, ΑΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ: 161 – 62 ΑΘΗΝΑ – ΠΑΡΙΣΙ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣ – ΘΕΑΤΡΟ << ΠΑΡΚ>>. ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1962 ΣΕ ΣΚΗΝΩΘΕΣΙΑ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΠΟΣΤ, ΣΚΗΝΙΚΑ ΒΑΣΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1962, ΝΤΟΡΑ ΓΙΑΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΤΟΥΖΟΣ ( ΣΕΡΕΝΑΤΑ ), ΑΝΝΝΑ & ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟΥΤΑ ( ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ) STUDIO COLUMBIA, ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ  ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ , ΜΟΥΣΙΚΟΙ  ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΔΙΛΗΣ ΠΙΑΝΟ, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ & ΛΑΚΗΣ ΚΑΡΝΕΖΗΣ  ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ

Σερενάτα – 1962 Στίχοι:   

Μέντης Μποσταντζόγλου  

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Πτωχός εγώ, πτωχή κι εσύ, 

πτωχή κι η γειτονιά σου, 

πτωχά τα ρούχα που φορώ

και τα ενδύματά σου.

Αλλά παρά τον πτωχισμόν

και που στερείσαι προίκας, 

επιφυλάσσω δι’ εσέ

καλύτερας συνθήκας.

Χειμώνας, θέρος, άνοιξις

κι όλων των εποχών

καθώς και το φθινόπωρον

που πίπτουν των βροχών.

Θα κάνω παν το δυνατόν

δια να σε αποκτήσω

και οποιαδήποτε δουλειά

νά `ρθω να σε ζητήσω.

Μη με ποτίζεις στεναγμοί

προ της κλειστής σου θύρας

και μου πετάς γι’ ανταμοιβή

ογκώδεις ποτιστήρας.

Μπουρνάζι

Στίχοι: Μποστ Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης 

Πάψε κόρη μου μα καλις

μην αναστενάζεις

της γριάς της μάνας σου

την καρδιά σπαράζεις.

Συ δεν είσαι άσχημη,

μ΄άσχημη κι αν είσαι

αν σκεφτείς την Κατοχή

θα παρηγορείσαί. 

Σκέψου πόσες άσχημες

παντρεύτήκαν τότε,

όταν ήρθαν Βρετανοί

κι Αυστραλοί στρατιώται. 

Όταν όλος ο στρατός 

κατά δω εστράφη 

σκέψου πόσες όμορφες 

μείνανε στο ράφι.

Αν’ καθένας που πονεί

κι ένα δάκρυ βγάζει, 

η Αθήνα – Πειραιάς

θα γίνει Μπουρνάζι.

Κι όταν τα υπόγεια

όλα πλημμυρίσουν

θα ΄ναι δύσκολο

να έρθουν να τ΄αντλήσουν. ΄

Είμαστε λαός φτωχός,

πλάκωσαν κι οι ζέστες 

μην ανοίγουμε δουλειές

με τους πυροσβέστες. 

Όταν με δείτε να μιλώ – 1962     

Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Όταν με δείτε να μιλώ

μ’ ένα χαμένο ουρανό

μ’ ένα σφαγμένο αστέρι

είναι που με πονάει βαθιά

αυτό που πήρε ο άνεμος

κι εκείνο που θα φέρει

Όταν με δείτε να ρωτώ

πού πάνε τα μικρά πουλιά

πού πάει το περιστέρι

είναι που με πονάει βαθιά

αυτό που πήρε ο άνεμος

κι εκείνο που θα φέρει

Εκείνος που μας χάθηκε – 1962     

Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Εκείνος που μας χάθηκε μην είναι μέσα στο κρασί

μην είναι μέσα στο φιλί και στ’ άγιο μεσημέρι

μην είναι αυτός ο άνεμος που μας μιλάει βαθιά

μην είναι αυτός ο άνεμος μην είναι ποιος το ξέρει.

Εκείνος που μας έφυγε μην είναι μες στην άνοιξη

μέσα σε σύννεφα βαριά μην είναι πρωτοβρόχι

μην είναι μέσα στις ιτιές και στα πικρά τραγούδια

μην είν’ ο χτύπος της καρδιάς κι η ρίζα στα λουλούδια.

Δάκρυ δάκρυ θα τον βρούμε το χαμένο ουρανό

πόνο πόνο θα τον πούμε τον θαμμένο μας καημό.

Θλιμμένη ματιά – 1962     

Στίχοι:   Δημήτρης Χριστοδούλου

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Τι έγινε το σύννεφο;

Τι έγινε ο κεραυνός;

Τι έγινε ο κεραυνός;

Τι έγινε ο πόνος;

Και τώρα πας χωρίς φωνή.

Εδώ στην άκρη του καιρού.

Εδώ στην άκρη του καιρού

και πίσω σου ο πόνος.

Θλιμμένη ματιά

θλιμμένη φωνή

η ζωή μου πεθαίνει

κάθε πρωί.

Εσύ ήσουν από όνειρο

εσύ ήσουν από άνοιξη

κι απ’ της ελπίδας το θυμό

για που πηγαίνεις μόνος;

Σε περιμένει η θάλασσα

σε περιμένει όλη η γη

σε περιμένουν τα νερά

κι όλα τα περιστέρια.

Δωσ’ τους λοιπόν παρηγοριά.

Δωσ’ τους ξανά την άνοιξη.

Δωσ’ τους ξανά την άνοιξη.

Δωσ’ τους ξανά τ’ αστέρια.

Του σπιτιού – 1962     

Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Φεγγάρι στρογγυλό ταψί

στο ράφι του σπιτιού μας, 

που καθρεφτίζεις τις χαρές, 

τις πίκρες και τις συμφορές, 

βοτάνι του καημού μας.

Φεγγάρι, τόπι του παιδιού, 

του κήπου πορτοκάλι, 

πρώτο λυχνάρι του χωριού

συντρόφι του παλικαριού

της μάνας προσκεφάλι.

Φεγγάρι κάτσε στην αυλή, 

ρακί να σε φιλέψω, 

το μυστικό μου να σου πω

πως το κορίτσι π’ αγαπώ

απόψε θα το κλέψω.

Της δουλειάς – 1962     

Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Φεγγάρι κρύψου στο βουνό

κατέβα απ’ το μπαλκόνι

να κοιμηθεί ο γιόκας μου

πού `χει δουλειά στ’ αλώνι.

Το χώμα θέλει σκάψιμο

τ’ αμπέλι θέλει χέρια

θέλει η ελιά μέση γερή

το κλάδεμα μαχαίρια.

Θέλει τραγούδι ο τρυγητός

από δροσάτα χείλη

θέλουν τα χείλια φίλημα

κόψιμο τα σταφύλια.

Η μάνα κάνει το παιδί

κι η βρύση το πλατάνι

κι ο ιδρώτας του παλικαριού

στο μέτωπο στεφάνι.

Του γάμου – 1962     

Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Φεγγάρι μου χρυσό φλουρί

στης νύφης το γιορντάνι

απόψε τα μεσάνυχτα

τα ουράνια είν’ ορθάνοιχτα

κι ο χάρος θα πεθάνει.

Απόψε σκύβει ο ουρανός

στης νιόνυφης το στρώμα

η γης ρουφά χρυσή βροχή

και σμίγει μέλι και κρασί

μεσ’ του γαμπρού το στόμα.

Λάμπει το ρόδι στην αυλή

στη σκάφη το ζυμάρι

και περπατούν λεβέντικα

η νύφη πετροπέρδικα

αητός το παλληκάρι.

Του  Χάρου 1962    

Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Το Χάρο τον αντάμωσα

ένα Σαββάτο βράδυ

Είχα σχολάσει απ’ τη δουλειά, απ’ τη δουλειά

και στου σπιτιού μου τα σκαλιά

τον βρήκε το σκοτάδι

Κρύο νερό δε ζήτησε

ούτε ψωμί να φάει

Τα νιάτα μου εζήλεψε, εζήλεψε

κι ο ήλιος σαν βασίλεψε

ήρθε για να με πάρει

Χάρε, κι αν είσαι μερακλής

παράτα με να ζήσω

γιατί έχω μανούλα κι αδερφή, αχ κι αδερφή

κι αγάπη στην καρδιά κρυφή

που δεν μπορώ ν’ αφήσω

Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά     

Στίχοι:   Άκος Δασκαλόπουλος

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Στη γειτονιά του φεγγαριού

βγήκα να σεργιανίσω 

να ιδώ τα μάτια τ’ ουρανού

τα χείλη να φιλήσω.

Μέσα στα μαύρα σου κυρά μου τα μαλλιά

φωλιάζουν άστρα, φωλιάζουν άστρα

κι ανοιξιάτικα πουλιά.

Μες στην καρδιά μου ένα πουλί

δεν βλέπεις πως σπαράζει

κι αν κελαηδεί κι αν κελαηδεί

το λιώνει το μαράζι.

Είσαι πριγκίπισσα σωστή

και προίκα σου τα μάτια

η αρχοντιά δεν κατοικεί

μες στα χρυσά παλάτια.

Της ξενιτιάς 1962    

Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες

και περπατώ στα ξένα

είναι το σπίτι ορφανό

αβάσταχτο το δειλινό

και τα βουνά κλαμένα

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί

να πάει στη μάνα υπομονή

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί

ένα χελιδονάκι, 

να πάει να χτίσει τη φωλιά

στου κήπου την κορομηλιά

δίπλα στο μπαλκονάκι, 

στείλε ουρανέ μου ένα πουλί

να πάει στη μάνα υπομονή

Να πάει στη μάνα υπομονή

δεμένη στο μαντίλι

προικιά στην αδερφούλα μου

και στη γειτονοπούλα μου

γλυκό φιλί στα χείλη

Νανούρισμα – 1962 

Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Κοιμήσου ήσυχο νερό, 

κοιμήσου νιο φεγγάρι, 

στρώμα να κάνεις το βουνό

και σκέπασμα τον ουρανό

να γίνεις παλληκάρι.

Σαν κυπαρίσσι να γενείς

σαν στάχυ να καρπίσεις

ν’ ανθεί ο δρόμος που πατάς

και περιστέρια να κρατάς

στον κόσμο να χαρίσεις.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α’ 1960 – 1965

Φαίνεται εκ πρώτης όψεως παράξενο πως, μετά τον όγκο και την σημασία του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, τοποθετώ με αυτοτελή αρίθμηση τα δύο τραγούδια του Μποστ. Μήπως τα τραγούδια αυτά είχαν τόσο μεγάλη απήχηση που να δικαιολογεί αυτή την μεταχείριση; Μάλον όχι. Εκείνο που μέσα μου δικαιολογεί την ξεχωριστή θέση αυτών των έργων, είναι η σημασία του Μέντη Μποστατζόγλου, ο ρόλος του και η απήχηση του έργου του στα τέλη του 1960 και τστις αρχές της δεκαετίας του 60, και η επίδραση της φιλίας μας πάνω από στο έργο και στη δράση μου. Απ΄την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε με τον Μπόστ γινήκαμε φίλοι και παραμένουμε ως αυτή τη στιγμή φίλοι. Μ.Θ (Ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Χρύσανθος Βοσταντζόγλου, 1918 – 13 Δεκεμβρίου 1995), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Μποστ, ήταν Έλληνας σκιτσογράφος και γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος. Γεννήθηκε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 1995. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μποσταντζόγλου, το γένος Παπαγιαννακοπούλου. Οι δυο γιοί του Κώστας και Γιάννης είναι σήμερα διακεκριμένοι στον χώρο της γραφιστικής και την υποκριτικής αντίστοιχα. Το έργο του περιλαμβάνει πολιτικές γελοιογραφίες και χρονογραφήματα, εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών, δέκα θεατρικά έργα και πολλές ζωγραφικές συνθέσεις. Από το 1920 έως το 1926 έζησε με την οικογένειά του στη Ρουμανία και στη συνέχεια στην Αθήνα. Μαθητής Γυμνασίου άρχισε τα σκίτσα και απέκτησε το ψευδώνυμο Μέντης. Το 1939 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών, την οποία όμως παράτησε μετά από έξι μήνες. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ (1942) και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. )

Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ 

ΜΠΟΣΤ

ΣΥΝΘΕΣΗ 1960  ΛΟΝΔΙΝΟ

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: 1961

 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ,   ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ, ΕΞΩΦΥΛΛΟ: ΜΠΟΣΤ, STUDIO COLUMPIA, ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η νήσος των Αζορών – 1961     

Στίχοι:   Μέντης Μποσταντζόγλου

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

 

Ένα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν

αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών.

 

Κι ένας νέος με μιαν νέα, ωραιότατα παιδιά

φθάνουν κολυμβών γενναίως εις πλησίον αμμουδιά.

 

Ζώντας βίον πρωτογόνου και ο νέος με την κόρη

κοίταζαν και κάπου κάπου εάν έρχεται βαπόρι.

 

Αλλά φθάσαντος χειμώνος και μη φθάνοντος βαπόρι

απεβίωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη.

 

Αργότερα αργότερα πλησίασαν δυο κότερα

ήρθε κι ένα βαπόρι ματαίως ψάχνον για να βρει

ματαίως ψάχνον για να βρει τον νέον και την κόρη.

 

Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών, 

που καταστρέφεις νέους και θάπτεις των κορών.

 

Να πέσει τιμωρία από τον ουρανόν

να λείψεις απ’ τους χάρτας και των ωκεανών.

 

Η ρομβία – 1961     

Στίχοι:   Μέντης Μποσταντζόγλου

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Η ρομβία αφιχθέντος και σταθέντος στη γωνιά

μελωδίας μας παράγει ευφρανθείς η γειτονιά

βγαίνει πρώτον ο μπακάλης και μετά ο γαλατάς

πλην οργής εξερχομένη και πολύ το μελετάς

 

Χαίρε λυπηρά ρομβία, 

δυστυχής είμε φέβγων

και αναχωρών εν βία

η νεάνις μην ιδών.

 

Την επαύριον ημέραν στην γωνίαν μου σταθείς

καταπλεύσας η ρομβία ήτο πάλιν αφιχθείς

αηδόνες είναι ψάλλων, παραδείσια πουλιά

πτερουγίζουν καρδερίνε στα ξανθά της τα μαλιά

 

Χαίρε εύθυμος ρομβία 

η νεάνις κατελθών

δήθεν πήγε διά κομβία

και εθεάθη εξελθών

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ – ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ 1960-61

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ1962, STUDIO COLUMBIA, ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ. ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΒΕΡΑ ΖΑΒΙΤΣΙΑΝΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΕΜΠΕΔΕΛΗ ΚΑΙ ΧΟΡΩΔΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΟΙ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΔΙΛΗΣ ΠΙΑΝΟ, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΛΑΚΗΣ ΚΑΡΝΕΖΗΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ. ΕΞΩΦΥΛΛΟ: Ν.ΝΙΚΟΛΑΟΥ.

2001, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΣΗΣ, ΝΕΝΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ, ΛΑΪΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ << ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ>> ΥΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ ( WEA )

ΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ (BRENDAN BEHAN – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΒΑΣΙΛΗ ΡΩΤΑ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1961, ΠΑΡΙΣΙ.

ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ:

ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΤΟΥ 1962 ΣΤΟ ΚΥΚΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΤΟΥ Λ. ΤΡΙΒΙΖΑ. ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΛΕΩΝΙΔΑ ΤΡΙΒΙΖΑ.

ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ.

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΙΣΗ:

1962, ΝΤΟΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

(ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ), ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΑΜΠΑΣ (ΚΙΘΑΡΑ), STUDIO COLUMBIA,

ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΙΣΗ:

1962, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, LYRA.

ΕΞΩΦΥΛΛΟ: ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ Α. ΤΑΣΣΟΥ.

1962, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, PATHE-MARCONI

(FRANCE).

Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

(ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1963, ΑΘΗΝΑ.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – ΣΤΙΧΟΙ

ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ.

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ:

1963,ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ, ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ,

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ

STUDIO COLUMBIA

ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

1977, ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ, GEMA.

ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ

(ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΝΟΤΗ ΠΕΡΓΙΑΛΗ, ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ, ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1963, ΑΘΗΝΑ

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

ΛΕΩΝΙΔΑ ΤΡΙΒΙΖΑ.

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΙΣΗ:

1963, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ, STUDIO COLUMBIA.

ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

(ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ)

ΣΥΝΘΕΣΗ:

1963, ΑΘΗΝΑ

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ:

1963, ΝΤΟΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

STUDIO COLUMBIA.

1964, ΣΟΥΛΑ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ

CHANT DU MONDE (FRANCE).

1973, ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΔΗΣ, MPM – DELTA (FRANCE)

1974, ΣΟΥΛΑ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ, LYRA.

ΠΟΛΙΤΕΙΑ Β’

(ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΠΑΝΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ)

ΣΥΝΘΕΣΗ:

1964, ΠΑΡΙΣΙ – ΑΘΗΝΑ

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΙΣΗ

1964, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ.

STUDIO COLUMBIA.

ΚΥΚΛΟΣ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

(ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΣΥΝΘΕΣΗ:

1964, ΑΘΗΝΑ

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΙΣΗ:

1964, ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

COLUMBIA.

ΔΕΥΤΕΡΗ  ΗΧΟΓΡΑΦΙΣΗ:

1965, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

COLUMBIA.



ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ  ΣΠΥΡΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ               

    ΛΥΣΙΣΤΡΑΤ

Όπερα σε δυο πράξεις και δέκα σκηνές 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΗ 

Λυσιστράτη  σοπράνο 

Κλεονίκη σοπράνo

Μυρρίνη σοπράνο κολορατούρα 

Λαμπιτώ  μετζοσοπράνο

Ποιητής   τενόρος

Κορυφαίος βαρύτονος

Πρόβουλος τενόρος

Κινησίας βαρύτονος

Κήρυξ(Λάκων) μπάσος

Χορός Γυναικών-Χορός Αθηναίων-Χορός Λακώνων

A’ ΠΡΑΞΗ 

(Μετά την Εισαγωγή μπαίνει δαφνοστεφής ο Ποιητής.

Υποτίθεται ότι είναι ο Αριστοφάνης, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις

Εξωτερικά μοιάζει με τον συνθέτη.)

ΣΚΗΝΗ 1

ΠΟΙΗΤΗΣ

     Στην Αθήνα κάποια φορά

      στης Ακρόπολης τη σκιά

      η Λυσιστράτη στρατηγός 

      κι ο στρατός της ερωτικός.

      Με όπλα τα κάλλη των γυναικών

Τον Αρη καλά πολεμά

να φέρει την Ειρήνη.

Μες στο έργο μας το μουσικό

δίδαγμα έχουμε ηθικό:

από χιλιάδες αγαθά

την Ειρήνη φυλάξτε καλά.

Η πρώτη και πρωταρχική 

αυτή που τιμά τη ζωή.

Αδέρφια,δώστε τα χέρια!

(Βγαίνει ο Ποιητής και μπαίνει η Λυριστράτη.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Αν τις καλούσες στη γιορτή του Βάκχου 

η του Πάνα-απ΄το πλήθος,

απ΄το πλήθος τα ταμπούρλα

δεν θα μπορούσες να περάσεις.

Και τώρα μήτε μια δεν φάνηκε!

(Μπαίνει η Κλεονίκη.)

Μα να την η γειτόνισσα

Γεια σου  Κλεονίκη!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Γεια σου Λυσιστράτη!

Ταραγμένη και κατσούφα σε βλέπω.

Μη σουφρώνεις τα φρύδια σου 

σαν περισπωμένη!

Δεν σου πάει!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Μου καίγεται η καρδιά.

Τα ΄χω με τις γυναικούλες

κι ας πιστεύουν οι άντρες 

πως είμαστε πανούργες.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Τι δηλαδή,δεν είμαστε;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Τις κάλεσα κι αυτές κοιμούνται…

Αν και το ζήτημα είναι σπουδαίο!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Πώς να ξεπορτίσει μια γυναίκα…

Άλλη να φροντίσει τον άντρα της,

αλλη να ξυπνήσει τον δούλο,

αλλη  να κοιμίσει το μωρό της,

να το ταίσει,

να το ξεσκατίσει.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Πες μου!

(με νόημα)

Πόσο μεγάλο είναι

αυτο το σπουδαίο;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

(Δείχνει το μέγεθος.)

Πελώριο!Χοντρό!Ζουμερό!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Τότε γιατί δεν έρχονται;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Ο νους σου πάει στο πονηρό…

Δεν μιλάω γι΄αυτό…

Αν ήταν έτσι,όλες θα τρέχανε!

Άλλο έχω στο νου μου.

Σπουδαίο!

Νύχτα-μέρα αυτό σκέφτομαι.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Το ΄χεις ψιλοδουλεμένο…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Απ΄ τις γυναίκες κρέμεται

η σωτηρία της Ελλάδας!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

(κατ΄ιδίαν)

Αν ήταν έτσι,θα ΄πεφτε…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Απ’ τις γυναίκες κρέμεται το Κράτος!

Χωρίς εμάς, χαμένοι οι Πελοποννήσιοι!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

(κατ΄ ιδιάν)

Καλύτερα χαμένοι!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Και οι Βοιωτοί!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Τι λες;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όλες μαζί να συνταχτούμε!

Αθηναίες,Πελοποννήσιες,Βοιωτές

Να σώσουμε την Ελλάδα!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Τι καλό μπορεί να βγει απ’ τη γυναίκα;

Γυναίκα σημαίνει καθισιό,

Φουστάνια,στολίδια,αρώματα.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Αυτά ακριβώς

Θα σώσουν την Ελλάδα!

Είναι τα όπλα μας!

Τα ξώπλατα,τα διάφανα,τα κουνιστά!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Μα πώς;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Έτσι που να μη σηκώνει όπλο πια ο άντρας!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Έτσι ευθύς-Έτσι ευθύς ξεβρακώνουμαι κι εγώ! 

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Μήτε ασπίδα!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Θα βάλω μίνι μπανιερό!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Μήτε σπαθί!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Γοβάκι κόκκινο.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Δεν θα πρεπε λοιπόν όλες εδώ να ρθουν;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Έπρεπε να ΄ρθουν πετώντας!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ  

Οι Αθηναίες δεν κάνουνε ποτέ καλή δουλειά.

Μήτε από τα παράλια μάς ήρθε καμιά,

Μήτε απ’ τη Σαλαμίνα μάς ήρθε καμιά.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Μα το ξέρω!Με καράβια ξεκινήσαν’χαράματα.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Κι αυτές από τις Αχαρνές, που νόμιζα-

που νόμιζα πως θα ΄ρθουν πρώτες!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Να,έρχονται!΄Ερχονται!

ΣΚΗΝΗ 2

(Μπαίνουν γυναίκες από την Αθήνα,τις Αχαρνές

και την Σαλαμίνα, με επικεφαλής τη Μυρρίνη.)

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Αργήσαμε λίγο Λυσιστράτη.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Θύμωσα,,Μυρρίνη,

Το θέμα είναι σοβαρό,κι εσείς με το πάσο σας.

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Τη βρακοζώνη μου έψαχνα μες στο σκοτάδι.

Όμως λέγε!Τι μας θέλεις;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Κάλλιο να περιμένουμε

τις Πελοποννήσιες και τις Βοιωτές.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Έχεις δίκιο…

Μα να, η Λαμπιτώ από τη Σπάρτη έρχεται.

(Μπαίνουν Κορίνθιες, Βοιωτές, Σπαρτιάτισσες,με επικεφαλής τη Λαμπιτώ.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

(προς τη Λαμπιτώ)

Χρυσή μου, καλώς όρισες!

Τι θάμπος! Τι ομορφιές!

Όλη αστράφτεις!

Τι κορμί γεροδεμένο!

ΛΑΜΠΙΤΏ

Γυμνάζομαι, κι όταν πηδάω

οι φτέρνες μου χτυπούν τον πισινό μου.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Βρε τι βυζιά είναι τούτα!

ΛΑΜΠΙΤΩ 

Μου τα μαλάζεις;  

Θες να τ’ αγοράσεις;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Και τούτη η κοπελιά πουθέ μας έρχεται;

ΛΑΜΠΙΤΩ

Ρουμελιώτισσα! Κι από σόι μεγάλο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Ωραία παχιά χωράφια έχουν στη Ρούμελη!

Και τούτη η σουσουράδα;

ΛΑΜΠΙΤΩ

Απ’ το στενό της Κορίνθου…

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Καθόλου στενό!

Πλούσιο από μπρός και από πίσω.

ΛΑΜΠΙΤΩ 

Μου λέτε ποιος μας κάλεσε;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Εγώ!

ΛΑΜΠΙΤΩ 

Τι μας θέλεις;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Ναι! Μά τον Δία!

Φανέρωσε το μυστικό σου.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Φυσικά! Όμως θέλω κάτι να σας ρωτήσω.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Ό,τι θέλεις.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ  

Ποθείτε ή όχι των παιδιών σας τους πατεράδες;

Στον πόλεμο είναι όλοι!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Στη θράκη πέντε μήνες ο δικός μου

φυλάει τον πουλημένο στρατηγό του.

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Εφτά μήνες στην Πύλο είναι ο καλός μου.

ΛΑΜΠΙΤΩ

Κι ο δικός μου σαν τύχει και το σκάσει,

όσο να τον σφίξω, αρπάζει την ασπίδα και το δρόμο.

                                          ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ (σε τετραφωνία) 

ΜΥΡΡΙΝΗ                              ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ                ΚΛΕΟΝΙΚΗ                 ΛΑΜΠΟΤΏ

Είναι στον πόλεμο         

οι πατεράδες

των παιδιών μας.

Έρημες, μόνες,

Μονάχες είμαστε.

Να σταματήσει 

το κακό.

Οι άνδρες 

να γυρίσουν 

και τα σπίτια

να γεμίσουν

με γέλια

και χαρές.

Είναι στον πόλεμο.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ούτε στάχτη δεν απόμεινε

απ’ τους αγαπημένους μας

απ’τον καιρό που η Μίλητος μας πρόδωσε…

(Αλλάζει ύφος.)

Αχ να ΄χα μια πέτσινη λεγάμενη οχτώ πόντους

να βολευτώ.

Λοιπόν δεν έχω δίκιο;

Αν βρω τρόπο θα με βοηθήσετε;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Θα πούλαγα το φόρεμά μου,

κι όσα πιάσω τα πίνω σε μια μέρα!

 ΜΥΡΡΙΝΗ

Το κορμί μου σκίζω στα δυο

Και το μισό χαρίζω!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Αν είν’ να δω Ειρήνη.

στην κορφή του Ταΰγετου σκαρφαλώνω!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ιδού λοιπόν το μυστικό μου:

Αν θέλουμε Ειρήνη,

τους άνδρες πρέπει να τους αναγκάσουμε 

να τα βρούνε.

Ένας τρόπος υπάρχει: ΑΠΟΧΗ!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ,  ΛΑΜΠΙΤΩ,  ΜΥΡΡΙΝΗ

Από τι; Μίλα!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Θα το κάνετε όμως;

ΜΥΡΡΙΝΗ,   ΚΛΕΟΝΙΚΗ,   ΛΑΜΠΙΤΩ

Μετά χαράς!

Και τη ζωή μας δίνουμε!

Αποχή;Από τι;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Απ’ αυτό! Απ’ αυτό που έχουν οι άντρες!

(Οι τρείς πάνε να φύγουνε.)

Πού πάτε; Γιατί κατσουφιάσατε;

Σας κόπηκε το χρώμα!

Τι στέκεστε σαν κούτσουρα; θα το κάνετε;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

  Εγώ δεν θα το κάνω! Κάλλιο ο πόλεμος!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Κι εγώ δεν το κάνω! Κάλλιο ο πόλεμος!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Δεν έλεγες πως το κορμί σου έσκιζες στα δύο;

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Ό,τι άλλο θες! Όχι αυτό!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Όχι αυτό! Όχι αυτό!

ΛΑΜΠΙΤΏ

Όχι αυτό! Όχι αυτό!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Να περπατήσω σε κάρβουνα αναμμένα,

Όμως να στερηθώ τη γλύκα του αντρός,

αυτό ποτέ.  

ΜΥΡΡΙΝΗ    ΛΑΜΠΙΤΩ

Ποτέ!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

(προς τη Μυρρίνη)

Κι εσύ!

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Κι εγώ στα κάρβουνα!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ ,     ΛΑΜΠΙΤΩ

Στα κάρβουνα! Στα κάρβουνα.

ΛΥΣΙΣΤΑΤΗ. Αχ !Αχ! Άχρηστες γυναίκες…Καλά μας κάνει ο Ευριπίδης

ηρωιδες στις τραγωδίες…Μόνο για καβάλα και για γέννες είμαστε…

(προς τη Λαμπιτώ)

Όμως εσύ καλή μου Σπαρτιάτισσα, αν έρθεις με το μέρος μου 

Υπάρχει ελπίδα.

Δώσ’ μου την ψήφο σου!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Δύσκολο το κρεβάτι δίχως άντρα…

Όμως για να ΄χεις άντρα χρειάζεσαι Ειρήνη!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Γειά σου λεβέντισσα! Άξια γυναίκα!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Αν κάνουμε αποχή…

ΟΛΕΣ

Κούφια η ώρα… 

ΚΛΕΟΝΊΚΗ 

Πες μας, πώς θα ’ρθει η Ειρήνη;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα σας πω ευθύς το σχέδιο μου.

Σαν έρθει ο άντρας

εμείς αρχίζουμε τα στολίδια,

τα βαψίματα και τα κουνήματα.

Τα μέρη τα κρυφά καλά αποτριχωμένα

Κάτω απ’ τα αραχνούφαντα πέπλα,

τα τουρλώνουμε μπροστά στα μάτια τους!

Έτσι που να τους ανάβουμε τον πόθο!

Κι όταν αυτοί χιμούν ορεξάτοι να μας πλακώσουν,

τοτε κι εμείς τους σπρώχνουμε πέρα φωνάζοντας:

«Σταματήστε τον πόλεμο! Αλλιώς δεν έχει από αυτό»…

Τότε θα τρέξουν να κλείσουν ανακωχή!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Όπως κι ο Μενέλαος

που πέταξε το σπαθί 

Μπροστά στης Ελένης τα στήθη τ’ αφράτα.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Όμως αν κάνουνε οι άντρες αποχή

τότε τι γινόμαστε;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Ατομική παρηγοριά θα βρούμε.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Ασε τα υποκατάστατα…

Όμως αν με το ζόρι στο στρώμα μάς σέρνουν;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα πιανόμαστε από την πόρτα.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Κι αν μας βαράνε;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα τους χαλάμε όσο μπορούμε την ηδονή…

Αυτή η δουλειά με το στανιό δεν έχει γούστο.

Θα τους παιδεύουμε όσο να κουραστούν.

Αν η γυναίκα δεν θέλει, ο άντρας χαρά δεν έχει.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Αν οι δυο σας αποφασίσατε, τότε συμφωνούμε κι εμείς.

ΛΑΜΠΙΤΩ

Εμείς οι Σπαρτιάτισσες

τους άντρες μας θα βάλουμε

να κάνουν Ειρήνη!

Μα τι θα γίνει με τον άστατο τον όχλο των Αθηναίων;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Δουλειά δική μας! Μη σε νοιάζει!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Όσο έχει χρήμα ο Παρθενώνας

και τα καράβια τους στα πελάγη αρμενίζουν φοβάμαι!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Το πρόβλεψα κι αυτό!

Όσο εμείς κουβεντιάζουμε 

οι γριές τρέχουν στην Ακρόπολη 

το θησαυρό να πάρουν.

ΛΑΜΠΙΤΩ

Ωραία τα λές!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Λοιπόν; Όρκο ας πάρουμε.

Θεμέλιο ας βάλουμε.  

ΜΥΡΡΙΝΗ,  ΚΛΕΟΝΙΚΗ, ΛΑΜΠΙΤΩ 

Λέγε!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Βάλε την ασπίδα ανάποδα.

Φέρε το σφαχτάρι για τη θυσία.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Πως; Έτσι θα ορκιστούμε Λυσιστράτη;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Πώς αλλιώς;

Τι διδάσκει ο Αισχύλος στους Επτά επί θήβας;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Για το θεό, Λυσιστράτη!

Πάνω σε ασπίδα πολέμου

Θα ορκιστούμε για την Ειρήνη;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Σαν τις αμαζόνες

Θέλεις να κόψουμε

τα σπλάχνα άσπρου αλόγου;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Τι άσπρα, τι πράσινα άλογα μας λές!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Επιτέλους! θέλεις να ορκιστούμε;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Μά τον Δία! Αντίς αρνί

φερτε μια στάμνα με θασιώτικο κρασί 

να το πράξουμε.

Και να ορκιστούμε 

να μη βάλουμε ποτέ νερό στα σχέδιά μας.

ΟΛΕΣ 

Μάνα μου Γης, μ’ αρέσει αυτός ο όρκος!

Τρέξτε και φέρτε την κούπα και το σταμνί!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όρκο θα κάνω στους θεούς και τη Χρυσή Παλλάδα

Θα γίνω φως-φωτιά για την Ειρήνη.

ΜΥΡΡΙΝΗ

Εγώ που φέρνω τη ζωή

Θα βάλω τέλος στη σφαγή•

θα γίνω φως-φωτιά για την Ειρήνη.

ΟΛΕΣ

Παντοτινά Ειρήνη!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Τον πόλεμο τον πολεμώ

με τα γλυκά μου κάλλη•

θα γίνω φως-φωτιά για την Ειρήνη.

ΟΛΕΣ

Παντοτινά Ειρήνη!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Του ΄Αρη κοφτερό σπαθί

σε λιώνει το ζεστό κορμί•

θα γίνω φως-φωτιά για την Ειρήνη.

ΣΚΗΝΗ 3

(Μπαίνει δαφνοστεφής-όπως και στην αρχή-ο Ποιητής.)

ΠΟΙΗΤΗΣ

Ιερόν και άπλετον της Ειρήνης είναι το φως!

Μας τυφλώνει, στις φλέβες περνά.

Μήνυμα συμπαντικό, πρωτόφαντο, ιερό.

Η Λυσιστράτη στρατηγός 

κι ο στρατός της ερωτικός!

Πάνε τώρα όλες μαζί•

το σχέδιο προβλέπει αγωνία θεατρική.

Χορός γερόντων τώρα ας μπει.

Σας προσφέρω διπλό Χορό,

γυναικείο και ανδρικό.

Ιδού ένα έργο μοναδικό!

Ένα έργο μοναδικό!

(Μπαίνουν οι γέροντες, φορτωμένοι με κούτσουρα 

που τους κάνουν να παραπατούν.)

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Περπατά γερο-Δράκο γρήγορα!

Τα κούτσουρα σου τσάκισαν τον ώμο…

ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

Πολλά ειν’ αυτά που βλέπουμε στο διάβα της ζωής.

Όμως ποιος θα το ‘λεγε, Στριμόδωρε,

να δούμε τις γυναίκες τις πανούκλες

που τρέφουμε στο σπίτι 

να βάλουμε χέρι στα όσια και τα ιερά.

Στο ξόανο της Παρθένου!

Να πάρουν την Ακρόπολη 

και να μας κλείσουν έξω!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Γρήγορα, Φιλώτα στο βράχο ν’ ανέβούμε.

Να στήσουμε κούτσουρα και να τις κάψουμε 

                                                            ζωντανές!

Και πρώτη πρώτη τη Λυσιστράτη!

Ναι, μά τη Δήμητρα!

Όσο ζούμε, δεν θα τους περάσει.

Ένας βασιλιάς της Σπάρτης, ο Κλεομένης,

πάτησε την Ακρόπολη

και το μετάνιωσε σκληρά!

Τον πολιορκήσαμε,

τον κάναμε να το σκάσει βρόμικος και κουρελιάρης…

Και τώρα θ’ αφήσουμε τα γύναια

που μισεί κι ο Ευριπίδης;

Πάει χαράμι η δόξα της Αθήνας.

Τα κούτσουρα φορτώθηκαν

και γίνομαι γαϊδούρι 

φωτιές ν’ ανάψω στις γριές

να τις ξεφορτωθώ.

Έχουν εισβάλει στο Ναό

το θησαυρό να κλέψουν.

Πώς τόλμησαν τέτοιο κακό

στην πόλη μας να κάνουνε;

Γι’ αυτό κι εγώ τις κυνηγώ! Αλλιώς θα με ξεκάνουνε.

ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ 

Θα τις κάνουμε σουβλιστές,

σα σαρδέλες καπνιστές 

και στα σπίτια μας σηκωτές

θα τις κλείσουμε σφαλιστές!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Λυσιστράτη λυσσασμένη,

πέος που σε περιμένει!

Σαν θα ΄ρθει τ’ αφεντικό

στο κρεβάτι θα στενάξεις 

απ’ τ’ αρσενικό!

ΟΛΟΙ 

(Καθώς ανάβουμε φωτιές με τις δάδες)

Δέσποινα Νίκη!

Βοήθα να υψώσουμε

ενα τρόπαιο!

Αφού τα θηλυκά κατατροπώσουμε

καθώς τους πρέπει!

(Μπαίνει ο Χορός των Γυναικών, κρατώντας στάμνες

γεμάτες με νερό.)

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Ντουμάνι βλέπω τον καπνό.

Φουντώνει η φωτιά! Βιαστείτε!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Πέτα, πέτα Νικοδίκη

πρίν καούνε κυκλωμένες απ’ τις φλόγες

      η Καλλιόπη κι η Κριτούλα.

Στη βρύση έτρεξα

τις στάμνες να γεμίσω.

Φωτιές ανάψαν’ τα γερόντια

        τις γριές να κάψουν.

                                Αθηνά!

Μπόδισέ τους! Και σώσε μας!

Την Ελλάδα κι εμάς απ΄ τον πόλεμο!

Κουβάλα κι εσύ νερό μαζί μας!

         Ω προστάτη της Αθήνας!

ΣΚΗΝΗ 4

(Μπαίνει η Κορυφαία κυνηγημένη από τον Κορυφαίο που της αρπάζει το ρούχο.

Ακολουθεί γενικευμένο ανθρωποκυνηγητό.)

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Πρόστυχε, κάτω τα ξερά σου! Είστε αλήτες!

(κυνηγητό-όμως παιχνιδιάρικο)

Είστε αλήτες!

Τίμιος άντρας κανείς δεν φέρεται έτσι.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Όλα τα περιμέναμε,

όμως όχι κι έτσι.

Έρχονται κι άλλες να βοηθήσουν;

ΚΟΡΥΦΑΙΑ  

Μπα, φοβηθήκατε;

Είμαστε χιλιάδες, αμέτρητες!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

(προς τον Φαιδρία)

Φαιδρία!Θα τις αφήσουμε να μας υβρίζουν;

Άρπα τον κόπανο και βάρα!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ  

Άντε να δούμε ποιος θα τολμήσει

ν’ απλώσει χέρι.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Ρε! Μά τον Δία!

Δεν βρίσκεται κανείς να τους αστράψει δυο χαστούκια.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Χτύπα, δεν φοβάμαι

και βάρα αν σου βαστά.

Σα σκύλα τ’ αχαμνά σου θα δαγκώσω!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Σκασμός!

Σου μαδάω μια μια τις άσπρες τρίχες!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Άπλωσε αν τολμάς!

Άπλωσε το δαχτυλάκι σου!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Θα σε λιώσω στις μπουνιές 

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Με τα δόντια θα σου φάω το συκώτι!

 ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Ω Ευριπίδη!

Πα-πα-πα…Πάωσοφε!

Που σιχαινόσουν τις γυναίκες!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Ροδίπη! Σήκωσε τη στάμνα!

(Η Ροδίπη απειλή τον Κορυφαίο με τη στάμνα.)

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Θεομπαίχτρα! Τι σοφίζεσαι να  κάνεις;

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Φωτιές κρατάς και θέλεις να κάψεις το τομάρι σου.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Φωτιές, φωτιές ν’ ανάψω,

τις φίλες σου να κάψω.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Κι εγώ με το νερό μου θα τις σβήσω.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Τη φωτιά μου σε λίγο θα δεις! Θα σε κάψω!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Γέρο, έχεις σαπούνι;

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Αι παλιόγρια!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Γέρο, να σε σαπουνίσω!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Άιντε χάσου!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Γαμπριάτικο λουτρό.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Κοίτα θάρρος!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Είμαι λεύτερη γυναίκα!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Θα σ’ το βουλώσω τώρα!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Είσαι χωροφύλαξ!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ 

Στον κότσο της βάλε φωτιά.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Πνίξ’ τον Αχελώε!

(Του ρίχνει νερό.)

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Ω, τι έπαθα ο δόλιος.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Μήπως σε ζεμάτισα;

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Με περιπαίζεις.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ 

Σε ποτίζω να βλαστήσεις!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Σταμάτα! Τρέμω!

ΚΟΡΥΦΑΙΑ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ (ΟΛΕΣ)

 Σε ποτίζω να βλαστήσεις.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ, ΑΝΔΡΕΣ (ΟΛΟΙ)

Αχ! Αχ! Τρέμω!

ΟΛΕΣ 

Γεροξεκούτη.

ΟΛΟΙ

Μη με βρέχεις.

ΟΛΕΣ

Σε ποτίζω να βλαστήσεις.

ΟΛΟΙ

Μη με βρέχεις, τρέμω.

ΟΛΕΣ

Θα δεις τι άλλο θα σου κάνω!

ΟΛΟΙ

Μη με καταβρέχεις

Είμαι γέρος και ξεκούτης.

ΟΛΕΣ 

Να! Σε κατουρώ!

ΟΛΟΙ

Αχου! 

ΣΚΗΝΗ 5

(Όλοι παγώνουν καθώς μπαίνει αργά ο Ποιητής.)

ΠΟΙΗΤΗΣ 

Μπαίνει τώρα καμαρωτός

ο Πρόβουλος ο ξακουστός.

Τη Λυσιστράτη σε λιγο θα δει!

Συνομιλία θα έχουν σημαντική!

(Βγαίνει ο Ποιητής και μπαίνει ο Πρόβουλος

πάνω στη μουσική του «Viennen los pajaros».)

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Todo era vuelo en nuestra tierra!

(Όλοι, επί σκηνής, όσο τραγουδά εκνευρίζονται.

Τέλος, θυμωμένοι του φωνάζουν ρυθμικά…)

ΟΛΟΙ 

Τραγουδάς από άλλο έργο!

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ!

Πρόβουλε! Αυτό είναι το Canto General.

(Βγαίνει ο Ποιητής με περούκα που

κάποιον θυμίζει. Κρατά μια ογκώδη

παρτιτούρα, σκίζει ένα φύλλο και το πετά

στην ορχήστρα. Μετά  στρέφεται προς το 

κοινό και λέει δυνατά: Συγνώμη!».

Πριν στρέψει την πλάκα του, η ορχήστρα

ξαναρχίζει την ίδια μουσική σε άλλο τόνο!)

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Άλλος κανείς δε φταίει, μονάχα εμείς!

Εμείς τις κακομάθαμε με λούσα!

Πάμε στον χρυσοχόο και του λέμε:

«Μεγάλωσε την τρύπα στο κολιέ της.

Μεγάλωσε την τρύπα!

Θα λείψω για τη Σαλαμίνα.

Ευκαιρία να περάσεις απ’ το σπίτι

και να τη φαρδύνεις…»

Κάποιος άλλος πάει στον τσαγκάρη:

«Μάστορα, το λουράκι στο ποδαράκι

το λουράκι στο παπουτσάκι

της πονάει το δαχτυλάκι…

Όταν θα λείψω απ’ το σπίτι

πέρνα να το φαρδύνεις…

Να το φαρδύνεις όσο μπορείς…».

Αυτά λοιπόν μας φέρανε και τούτα.

Εγώ είμαι ο Πρόβουλος!

Και βρήκα ξυλεία

για να φτιαχτούν τα κουπιά.

Όμως το χρήμα βρίσκεται στον Παρθενώνα

και οι γυναίκες κλείσαν’ τις πύλες

και μας κλείσαν’ έξω!

Φέρτε τους λοστούς να ξεπλύνουμε την ντροπή!

 ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Μπρος-μπρος-μπρος γρήγορα

να τις τσακίσουμε.

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τσου-τσου -τσου-τσου-τσου-τσου

θα σας τον φτύσουμε!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Φέρτε λοστούς

να ξεπλύνουμε την ντροπή!

(προς έναν τοξότη)

Τι κοιτάς σαν χαζός;

Εμπρός, ξήλωσε την πύλη!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τσου-τσου-τσου

θα σας τον φτύσουμε!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

(που έρχεται από ψηλά)

Μην κάνετε τον κόπο. Εδώ είμαι!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Μωρή κατσίκα! Πως τολμάς;

Τοξότη, πιάσε την και δέσε την πισθάγκωνα.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Για τόλμησε! Θα σε λιώσω κι ας είσαι εξουσία.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Ρε! Δε φοβηθήκατε;

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Μά την Πάνδροσον!

Αν απλώσεις χέρι θα σε χέσω!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Θα με χέσεις! Βρομόστομα!

Αυτήνε πιάσε πρώτα!

ΜΥΡΡΙΝΗ  

Κάνε πως μ’ αγγίζεις!

Μά την Εκάτη, θα σκούξεις απ’ τον πόνο.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Μπρος- μπρος-μπρος γρήγορα

να τις τσακίσουμε.

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

θα σας τον σκίσουμε.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

(Δείχνει τη Μυρρίνη.)

Τοξότες! Πιάστε την!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Μπρος-μπρος-μπρος-γρήγορα

να τις τσακίσουμε.

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

Θα σας τον σκίσουμε.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Μά την ΄Αρτεμη!

Αν κάνεις ένα βήμα, σου μαδάω τις τρίχες 

                                                                μία μία.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Ω δυστυχία!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

Θα σας τον φτύσουμε.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Το ’σκάσε ο τοξότης!

Εμπρός Σκύθες! Πάνω τους! 

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

θα σας τον σκίσουμε.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Τέσσερις λόχοι γυναίκες σάς περιμένουν.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Σκύθες! Λέω ξανά! Πάνω τους!

Δέστε τους τα χέρια πισθάγκωνα.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Ομπρός γυναίκες συναγωνίστριες!

Σκορδομαιντανό! Φάβα! 

Φασουλαδίτισσες! Φουρνοταβερνιάρισσες!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

θα σας τον σκίσουμε.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Χιμάτε! Χτυπάτε! Αρπάχτε!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

θα σας τον φτύσουμε.

Στα κρύα του λουτρού θα σας αφήσουμε.

(Τους δέρνουν.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Φτάνει! Φτάνει!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τσου-τσου-τσου-τσου-τσου-τσου

θα σας τον φτύσουμε.

Στα κρύα του λουτρού θα σας αφήσουμε.

(Τους δέρνουν.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Φτάνει! Φτάνει!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Θα σας τον σκίσουμε!

(Τους γδύνουν.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Γυρίστε πίσω!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Θα σας τον φτύσουμε!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όχι πλιάτσικο!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Οιμένα! Ω πα πα!

Ρεζίλι με κάναν’ οι τοξότες!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Για ποιες μας πέρασες;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Για παλαβές;

ΜΥΡΡΙΝΗ

Ή για κρεβατογυναίκες;

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Ω Πρόβουλε! Αυτές είναι θηρία!

Πριν λίγο μας λούσανε χωρίς σαπούνι.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Καλέ μου!Μη σηκώνεις χέρι

αν δε θέλεις να τις φας κι εσύ!

Εγώ καλό κορίτσι είμαι.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Θέλω φρόνιμα να ζω.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, ΜΥΡΡΙΝΗ ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Και να με σέβονται.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Αλίμονο σ’ εκείνον που θα με χτυπήσει.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Ω Δία! Πώς θα δαμάσουμε αυτά τ’ αγρίμια;

Άιντε Πρόβουλε, βρες έναν τρόπο να ξεμπερδέψουμε…

Μας πήραν το κάστρο το άβατο του Γενάρχη Κραναού,

την ιερή Ακρόπολη!

Ρώτα, ανάκρινε Πρόβουλε!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Ποιος ο σκοπός που πήραμε την Ακρόπολη;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Χρήμα ίσον πόλεμος.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Πήραμε το χρήμα.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ 

Τέρμα ο πόλεμος!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Μα για το χρήμα τάχα πολεμάμε;

ΜΥΡΡΙΝΗ

Η για κρεβατογυναίκες;

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Ω Πρόβουλε! Αυτές είναι θηρία!

Πριν λίγο μας λούσανε χωρίς σαπούνι.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Καλέ μου! Μη σηκώνεις χέρι

αν δε θέλεις να τις φας κι εσύ!

Εγώ καλό κορίτσι είμαι.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Θέλω φρόνιμα να ζω.

ΛΥΣΙΣΤΑΤΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Και να με σέβονται.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Αλίμονο σ’ εκείνον που θα με χτυπήσει.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Ω Δία! Πως θα δαμάσουμε αυτά τ’ αγρίμια;

Άιντε Πρόβουλε, βρες έναν τρόπο να ξεμπερδέψουμε…

Μας πήραν το κάστρο το άβατο του Γενάρχη Κραναού,

την ιερή Ακρόπολη!

Ρώτα, ανάκρινε Πρόβουλε!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ  

 Ποιος ο σκοπός που πήρατε την Ακρόπολη;

ΛΥΣΙΣΤΑΤΗ

Χρήμα ίσον πόλεμος.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Πήραμε το χρήμα.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ, ΜΥΡΡΙΝΗ 

Τέρμα ο πόλεμος!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Μα για το χρήμα τάχα πολεμάμε;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ

Ναι! Γι’ αυτό!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Πήραμε το χρήμα.

ΛΑΜΠΙΤΩ

Τέρμα ο πόλεμος!

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Για κάθε κακό…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

το χρήμα φταίει.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ,ΛΑΜΠΙΤΩ

Κι ο Πεισίστρατος!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Κι όσοι την εξουσία κυνηγούν…

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Για να μπλέκουν τον κόσμο.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Και να κυβερνούν!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ,ΛΑΜΠΙΤΩ

Όμως τέλος τώρα πια!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Και λοιπόν τι θα κάνει;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Το Ταμείο ελέγχουμε εμείς!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Το Ταμείο του Κράτους εσείς;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Τι το παράξενο;

Ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι;

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Δεν είναι το ίδιο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ

Απαράλλαχτο!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Μα έχουμε πόλεμο!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Δεν μας χρειάζεται!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ  

Και πώς αλλιώς θα σωθούμε; 

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα σας σώσουμε εμείς!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Δεν είσαι με τα καλά σου!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ

Εμείς!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Τρελή! Είσαι τρελή!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θες δε θες, θα σε σώσουσω! 

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Με ποιο δικαίωμα;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Καλέ μου, θα σε σώσω!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Κι αν αρνηθώ;

Τούτη η τρέλα για Ειρήνη ή για Πόλεμο

πως σας μπήκε στο κεφάλι;

  ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα σ΄ το πω.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Κάνε γρήγορα πριν σ’ τις βρέξω.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Μακριά τα χέρια σου.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Και τώρα πρόσεξέ με.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Δεν μπορώ,δαιμονίζομαι.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ετοιμάσου να κλάψεις.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Τον εαυτό σου, παλιόγρια, φοβέριζε.

Λέγε!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Άκου λοιπόν!

Κλεισμένες μες στο σπίτι κάναμε υπομονή.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Βλέπουμε τα λάθη σας, μα δε μιλούσαμε.

ΛΑΜΠΙΤΩ

Κι όταν σας ρωτούσαμε:

«Θα κάνετε Ειρήνη;»…

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

«Σκασμός», μας λέγατε.

ΜΥΡΡΙΝΗ

‘Όμως εγώ δε θα σώπαινα!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Θα ΄τρωγες ξύλο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Για τούτο δε μίλαγα!

Κι όταν τα λάθη σας πλήθαιναν:

«Πώς ξεπέσατε έτσι αντρούλη μου;».

«Κοίτα το σπίτι εσύ!»…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ,ΛΑΜΠΙΤΩ

«Είναι δουλειά των αντρών!»

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Καλά σου ’λεγε

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Κι όταν πια δεν έμεινε κανένας…

ΜΥΡΡΙΝΗ

Κι όταν πια δεν έμεινε κανένας…

ΟΛΕΣ

αρσενικός…

ΜΥΡΡΙΝΗ 

στην πατρίδα…

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

κι όταν λέγαμε «πού πάμε;»…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Τότε εμείς απόφαση πήραμε

την Ελλάδα να σώσουμε.

ΟΛΕΣ 

Ενωμένες!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Έτσι θα σώσουμε κι εσάς.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Εμάς;Εσείς;Αδιανόητο!Αβάσταχτο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ

Σκάσε!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Εσύ με διατάζεις να σκάσω;

Εσύ που φοράς τσεμπέρι!Εσύ με τα φουστάνια!

Καλύτερα να πέθαινα!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

Αν το τσεμπέρι σ’ εμπόδιζει, παρ’το!

Βάλ’ το στο κεφάλι σου και σώπαινε!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Πάρ’το πανέρι μου και φόρα την ποδιά μου.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ

Και δουλεία δική μας ο πόλεμος.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Παρατάτε κυράδες μου τις στάμνες

να τρέξουμε στο κάστρο 

να βοηθήσουμε τις συντρόφισσες. 

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Κι εγώ δεν θα πάψω να χορεύω

και μαζί τους θα παλεύω για την Αρετή.

Γιατί έχω νου, σοφία, καρδιά και αγάπη για 

                                                      την πόλη μας.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ,ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Γεια σου Λυσιστράτη. Λεβέντισσά μου.

Πρώτη στις πρώτες.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Άιντε γριές-παλικάρια. Εμπρός!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Η γριά η κότα πιο νόστιμη είναι.

κι εγώ τα ζουμιά μου τα έχω.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Έχουμε τον άνεμο στα πανιά μας.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Κι αν ο Έρως, το τέκνο της Κύπρης 

ανάψει φωτιές στα μπατζάκια

και μπροστά μας φυτρώσουν αγγούρια αντρών…

ΟΛΕΣ (ΣΟΛΙΣΤ ΚΑΙ ΧΟΡΩΔΙΑ)

σταματούν οι πόλεμοι!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Σωτήρες εμείς!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Αλλά πώς;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Στο παζάρι κανείς δεν θα βγαίνει οπλισμένος.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Κανείς, μά την Κύπρη!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Άλλος να γεμίζει το κράνος με μπιζέλια…

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

κι άλλος να κλέβει το κράνος με μπιζέλια…

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Πως θα ξεμπλέξετε

τις μπλεγμένες κρατικές υποθέσεις;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Πως ξεμπλέκω το κουβάρι;

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Μια το πιάνω από δω…

ΛΑΜΠΙΤΩ

μια το πιάνω από κει…

ΜΥΡΡΙΝΗ

πάνω – κάτω…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ 

ώσπου να βρω την άκρη.

Όμοια με τον πόλεμο!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Θα στείλουμε πρεσβείες εδώ κι εκεί.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Κουφόμυαλες! Δεν είναι μαλλιά και τρίχες ο πόλεμος.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Μακάρι οι τρίχες να σας κυβερνούσαν!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Αλλά πώς;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όπως ξεπλένω τα μαλλιά στη σκάφη…

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

και τα κοπανάω…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

έτσι  ξεπλένεται η λέρα της πολιτείας!

Με τη σανίδα να κοπανάτε τους κλέφτες του δημοσίου!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ 

Κι όσους κάνουν κλίκες 

να σώσουν το Έθνος!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Με ξυστρί να τους βγάζετε τρίχα τρίχα!

 ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Τρομερό!

Την πατρίδα να τη λένε μαλλί για κοπάνισμα οι φούστες

που ποτέ τους δεν είδανε πόλεμο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όμως του πολέμου τα βάρη

διπλά και τριπλά και τετραπλά τα σηκώνουμε εμείς!

Εμείς γεννάμε τ’ αγόρια

που εσύ μας τα παίρνεις στρατιώτες.

ΟΛΕΣ!

Παγκάκιστε!

Όμως εμείς τα βάρη του πολέμου σηκώνουμε

διπλά και τριπλά.

Εμείς γεννάμε τ’ αγόρια

που εσύ θυσιάζεις στου πολέμου το βωμό.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Πάψε! Μη μου θυμίζεις τα δυσάρεστα!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ολομόναχες μένουμε

αντί να χαρούμε τα νιάτα μας,

και τα κορίτσια μας γερνούν αζευγάρωτα.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Μήπως κι εμείς δεν γέρνούμε;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όταν ο άντρας γυρίζει ασπρομάλλης

μπορεί να βρει νύφη μικρούλα.

ΛΥΣΙΣΤΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Ο καιρός της γυναίκας λίγος,

Κι αν τον χάσει, μονάχη μένει στο σπίτι

συντροφιά με τα όνειρά της…

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Αφού εκείνος μπορεί!

(Πέφτουν όλες πάνω του. Στη συνέχεια αρχίζουν να ξυλοκοπούν τους άντρες με άγριες διαθέσεις.  Εκείνοι αμύνονται απελπισμένα και συνεχώς υποχωρούν φοβισμένοι και διαμαρτυρόμενοι, έως ότου τελικά τους πετάξουν έξω.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Είσαι ψοφίμι! Γεροχούφταλο!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Είσαι ψοφίμι!

Μόνο για τάφο είσαι έτοιμος!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Στο φέρετρό σου ετοιμάσου για να μπεις!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Κι εγώ σου κάνω τα κόλλυβα!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Να, πάρε μια!

ΛΑΜΠΙΤΩ

Κι άλλη μια!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Οχ!Οχ!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Τι κοκάλωσες ψοφίμι;

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Αχ και βαχ!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ο Χάροντας στη βάρκα μπρος 

σε καρτερεί…

ΛΑΜΠΙΤΩ

Πολύ καθυστέρησες…

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Οχ! Οχ!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Το φέρετρό σου έτοιμο! 

ΜΥΡΡΙΝΗ

Στο φέρετρο…

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Μη βαράς!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

…ετοιμάσου…

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Να, πάρε!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Μη βαράς!

ΜΥΡΡΙΝΗ

…να μπεις!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Κι άλλη μια!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ετοιμάσου να μπεις!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Πάψε να χτυπάς!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Άιντε να μπεις στον τάφο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Κι εγώ σου ετοιμάζω κόλλυβα.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Πονάω!

 ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Να, πάρε!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Πονάω!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Νά, πάρε κι άλλη!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Για δες!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Αχ, πονώ!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Εμπρός, γυναίκες!

Στα χέρια σας κρατάτε την Ειρήνη!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

Την Ειρήνη! Εμείς, το γένος των γυναικών!

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Τα μάτια θα σας βγάλω!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ,ΜΥΡΡΙΝΗ,ΛΑΜΠΙΤΩ

Θα την σώσουμε την Ειρήνη!

Θα την σώσουμε την Ειρήνη!

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Την Ειρήνη! Την Ειρήνη!

(Τους χτυπούν και τους σπρώχνουν έξω από τη σκηνή.)

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Αχ  αχ  ! ΑΧ αχ !

Ο δόλιος δεν μπορώ…

ΟΛΕΣ

Θα σώσουμε την Ελλάδα και τα παιδιά μας.

(Αφού τους πετάξουν έξω, σιγά σιγά τους ξαναφέρνουν δεμένους και θλιβερούς για

να πάρουν μέρος στο χορωδιακό που ακολουθεί.)

ΟΛΕΣ (ΣΟΛΙΣΤ ΚΑΙ ΧΟΡΩΔΙΑ)

Είναι στον πόλεμο

οι πατεράδες των παιδιών μας…

ΟΛΟΙ

Αχ κακούργες γράδες, ξετσίπωτες’

ΟΛΕΣ

Έρημες, μόνες 

μονάχες είμαστε…

ΟΛΟΙ

Αχ και βαχ!

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ

Να σταματήσει το κακό, οι άντρες να γυρίσουν

Και τα σπίτια να γεμίσουν με γέλια και χαρές!

(Οι άντρες φεύγουν.)

                                                                Β΄ Πράξη 

                                                               ΣΚΗΝΗ 6

ΠΟΙΗΤΗΣ 

Τρικυμία, θύελλα, μπόρα, άγριος άνεμος

καθώς αντικρίζουν ν’ ανηφορίζει άρρενας.

Ιδρώνουν…Ο πόθος τις καταλεί.

Απ’ τον ουρανό κατεβαίνουν περιστέρια και βροχές.

Ο ιδρώτας κι η ανάσα του.

Της Μυρρίνης ό άντρας είναι. Ο Κινησίας.

Στα δίχτυα θα πέσει των γυναικών σαν θήραμα.

Του Πέου ο γιός θα ξεφτιλιστεί,

των ανδρών το γένος τα όπλα καταθέσει

στο βωμό του Μεγάλου Έρωτα!

(Βγαίνει)

ΚΟΡΥΦΑΙΑ

Βλέπω έναν άντρα ν’ ανεβαίνει στο Ναό.

Το πουλί του σηκωμένο φτάνει ως το θεό.

Μου ‘ρχεται ζαλάδα, δεν μπορώ να κρατηθώ.

Όλα τα ξεχνάω και τα παρατάω,

δεν μπορώ ν’ αντισταθώ.

ΧΟΡΟΣ, ΓΥΝΑΙΚΩΝ,ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ

Δεν υποφέρω να δω

το φοβερό το αντρικό,

αυτό που αγάπησα,

και που γονάτισα

στης Αφροδίτης το Βωμό.

Να σ’ έχω δίπλα μου

χαρά και πίκρα μου,

νύχτα και μέρα, όσο ζω.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Να μας δοκιμάσουν τώρα θέλουν οι θεοί…

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Να δοκιμάσουν τώρα θέλουν οι θεοί.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Αν δεν κρατηθούμε όρθιες τούτη τη στιγμή…

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Αν δεν κρατηθούμε όρθιες τούτη τη στιγμή…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Πάνε τα όνειρά μας ,πάνε τα παιδιά μας,

μες στη μάχη θα χαθούν.

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Πάνε τα παιδιά μας,

Μες στη μάχη θα χαθούν.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Σφίξτε τ’ αχαμνά σας, σφίξτε την καρδιά σας

Ασπρες μέρες για να ΄ρθούν.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ,ΚΛΕΟΝΙΚΗ, ΧΟΡΟΣ

Δεν υποφέρω να δω

το φοβερό το ανδρικό,

αυτό που αγάπησα,

και που γονάτισα 

στης Αφροδίτης το Βωμό.

Να σ’ έχω δίπλα μου 

χαρά και πίκρα μου,

νύχτα και μέρα, όσο ζω.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ποια τον γνωρίζει;

ΜΥΡΡΙΝΗ

Είναι ο Κινησίας, ο αντρούλης μου.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Δουλειά σου τώρα να τον ξεροψήσεις.

Να τονε γυρνάς στη σούβλα.

Μια να στέκεις, μια να φεύγεις

κι ‘όλα να του τα προσφέρεις

Όλα, έξω από τούτο!

Τούτο εδώ!

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Είναι ο Κινησίας, ο αντρούλης μου.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Δουλειά σου τώρα να τον ξεροψήσεις.

Να τονε γυρνάς στη σούβλα.

Μια να στέκεις, μια να φεύγεις

κι όλα να του τα προσφέρεις.

Όλα, έξω από τούτο!

Τούτο εδώ!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Ας’ το σ’ εμένα. Θα τον κανονίσω όπως πρέπει.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα ΄μαι  κοντά σου να επιβλέπω.

Σε σιγανή φωτιά στο τηγάνι να τον ψήσεις.

(προς τον Γυναικείο Χορό)

Πάρτε δρόμο!

(Ο Χορός και η Μυρρίνη φεύγουν.Είσοδος Κινησία,

που το εξογκωμένο πέος του τον εμποδίζει στις 

κινήσεις του.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Αχ αλί και τρισαλί!

Τι να το κάνω το πουλί!

Αχ τι πρήξιμο κι αυτό.

θα σκάσω ο δόλιος, θα πλαντάξω.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ποιος είσαι;Είσαι άντρας;

Και τι γυρεύεις;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Είμαι άντρας και βαρβάτος! Ναι!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Φύγε! Φύγε!

ΚΙΝΗΣΙΑΣ 

Κι εσύ ποια είσαι;

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ο φρουρός.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

 Καλή γυναίκα, σε ικετεύω.

Κάλεσε τη Μυρρίνη!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ποιος είσαι; Τι να πώ;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Ο άντρας της, ο Κινησίας,

του Πέου ο γιος.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Όλες στο στόμα το ΄χουνε

το γλυκό το όνομά του,

κι η Μυρρίνη νύχτα-μέρα το πιπιλίζει.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Δόξα στην Αφροδίτη!

Αι φώναξέ την.

Δεν αντέχω άλλο, θα τεζάρω…

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Πρέπει πρώτα να πληρώσεις.

Να με λαδώσεις!

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Να πάρε! Πάρε!

(Της δίνει νομίσματα.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα την καλέσω.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Αχ δεν αντέχω.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Θα την καλέσω.

(Βγαίνει.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Μες στο σπίτι όλα μαύρα

φαρμάκι, πόνος, οδυρμός…

Ο νους μου σ΄ εκείνο που μου λείπει…

Λουλούδι κόκκινο, καυτό.

(Η μουσική σταματά για δυό-τρία

Δευτερόλεπτα, καθώς φαίνεται

κάπου ψηλά η Μυρρίνη.)

ΜΥΡΡΙΝΗ

Τον αγαπάω! Τον αγαπάω!

Όμως εκείνος δεν μ’ αγαπά…

(με νάζι)

Δεν κατεβαίνω! Δεν κατεβαίνω!

(αλλαγή ατμόσφαιρας)

«Το πρόσωπό σου φεύγει σαν το νερό

Με βήματα φυγής νυχτερινής

Μένουν τα μάτια σου 

-μαυρα φιλιά-

και το παράπονό μου.

Φεύγει το πρόσωπό σου

Σαν τον καιρό 

Που δεν ξαναγυρίζει 

Βαθαίνει η θλίψη μου

κι η ερημιά

και το παράπονό μου».*

(τέλος αλλαγής)

*Ποίηση Δήμητρας Μαντά.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Γλυκιά μου Μυρρίνη, τι είν’ αυτά που λες;

Κατέβα κάτω!

ΜΥΡΡΙΝΗ

(από ψηλά)

Δεν κατεβαίνω για σένα! Ποτέ!

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Σε ικετεύω.

ΜΥΡΡΙΝΗ

Δεν με χρειάζεσαι…

Γι’ αυτό δεν κατεβαίνω.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Μα δεν με βλέπεις; Σε λίγο θα κρεπάρω.

ΜΥΡΡΙΝΗ

Φεύγω.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Μη! Για χάρη του παιδιού μας!

( Ενας δούλος φέρνει το παιδί, που μπορεί 

να είναι άντρας -με μουστάκι;-ντυμένος

παιδικά.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Γιόκα μου, κράξε τη μαμά σου!

ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Μαμά! Μαμά!

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Δεν πονάς το παιδί σου;

Εξι μέρες έχει να βυζάξει

(κοιτάζει τ’αχαμνά του)

και να λουστεί.

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Κατεβαίνει αργά, λικνιζόμενη, με το βλέμμα

καρφωμένο στα απόκρυφα μέρη του Κινησία,

και κατευθύνεται προς το παιδί.)

Για το παιδί μου κατεβαίνω…

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

(κρυφά, προς το κοινό)

Τώρα μου φαίνεται πιο νέα

και ορεξάτη και τρυφερούλα,

κι όσο μου κάνει ζόρια και τσαλίμια

τόσο μου ανάβει τη λαχτάρα μου.

ΜΥΡΡΙΝΗ

(καθώς χαϊδεύει το παιδί, όμως το μάτι

στο…πέος) 

Έλα γλυκό μου, σφίξε τη μαμά σου.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Γιατί είσαι κακιά;

(Την πιάνει.)

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Τον σπρώχνει.)

Μη μ’ αγγίζεις)

ΚΥΝΗΣΙΑΣ

Και το νοικοκυριό μας που διαλύθηκε;

ΜΥΡΡΙΝΗ

 Δε με νοιάζει.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

  Κι οι κότες που τσιμπούν τον αργαλειό σου;

ΜΥΡΡΙΝΗ

Δε με νοιάζει.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Και οι γιορτές της Αφροδίτης που τις αμέλησες;

Γύρνα στο σπίτι!

ΜΥΡΡΙΝΗ 

Ποτέ!

Με τους εχθρούς αν δεν μονοιάσετε

να σταματήσει το κακό!

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Θα γίνει, θα γίνει 

ο λαός θ’ αποφασίσει.

ΜΥΡΡΙΝΗ

Τότε κι εγώ θ΄ αποφασίσω!

Τώρα με όρκο είμαι δεμένη.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Έλα μαζί μου να πλαγιάσεις λίγην ώρα. 

ΜΥΡΡΙΝΗ

Όχι! Κι ομολογώ πως σ’ αγαπάω.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Μ’ αγαπάς γλυκιά μου Μυρρίνη!

Άιντε πέσε!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Αδιάντροπε! Μπροστά στο παιδί…

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

(Διατάσσει τον δούλο.)

Πάρ΄ το…

Το παιδί το ξαπόστειλα. Πέσε τώρα!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Α! Και πού να πέσω;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Να! Στην σπηλιά του Πανός!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Κι ύστερα πώς θα εξαγνιστώ;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Πλύσου στην Κλεψύδρα!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Και να πατήσω η δύστυχη τον όρκο μου;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Απάνω μου να πέσει η οργή του θεού!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Στάσου λοιπόν να φέρω στρωσίδια.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Δεν θέλω στρωσίδια.

Θέλω καταγής…Στρωματσάδα!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Όχι, μα τον Απόλλωνα!

Δεν σ’ έχω για το χώμα.

(Φεύγει.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Με λατρεύει!

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Ξανάρχεται.)

Ξάπλωσε λίγο. Έρχομαι κι εγώ!

(Κάνει πως ξαπλώνει, όμως ξανασηκώνεται.)

Οχου! Δεν έφερα την ψάθα.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Τι ψάθα και ξεψάθα…Δεν μας χρειάζεται…

ΜΥΡΡΙΝΗ

Μά την Άρτεμη! Απάνω σε σκοινιά;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Στάσου λίγο να σε φιλήσω.

ΜΥΡΡΙΝΗ

Έλα!

(Του προσφέρει το μάγουλο και φεύγει.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Πω-πω,πω-πω-πω!

Που πας;

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Ξαναγυρίζει.)

Πέσε ώσπου να γδυθώ.

(Φεύγει.)

(Ξαναγυρίζει.)

Σου ΄φερα το μαξιλάρι.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Δεν το θέλω!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Το θέλω εγώ!

(Φεύγει.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Μια τέτοια όρεξη!

Ούτε ο Ηρακλής δεν έχει.

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Έρχεται.)

Ξάπλωσε ξανά!

Τώρα τα ‘χουμε όλα!

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Έλα μανούλι μου!

Έλα τώρα!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Στάσου να λύσω των βυζιών μου τη φασκιά…

Και μην ξεχνάς πως μου ‘δωσες όρκο

τον πόλεμο να πάψετε.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Να πέσει αστραπή και να με κάψει.

ΜΥΡΡΙΝΗ

Πάλι ξέχασα να φέρω κουβέρτα.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Δεν την θέλω. Θέλω μονάχα κόλλημα!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Θα το ΄χεις! Σε δυο λεπτά γυρίζω…

(Φεύγει.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Αχ! Με πρήξανε τα σούρτα  φέρτα.

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Έρχεται) 

Για πέσε.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Δεν κοιτάς! Παρασηκώθηκα!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Θέλεις να σου βάλω μυρουδιά;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Μά τον Απόλλωνα, όχι!

ΜΥΡΡΙΝΗ

(Φεύγει και ξανάρχεται.)

Να, πάρε ν’ αλειφτείς.

Πάρε τούτο το βαζάκι.

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Άλλα πιάνουν τα χέρια μου…

Πλάγιασε πια!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Τώρα αμέσως…Να βγάλω τα παπούτσια μου…

Μα θα ψηφίσεις ανακωχή;

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Θα το προτείνω στη Βουλή.

(Η Μυρρίνη φεύγει οριστικά.)

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Με τρέλανε τούτη η γυναίκα.

Με ξεχαρβάλωσε.

Μου έβαλε φωτιά κι έγινε άφαντη.

Τι να κάνω;

Και πώς να χορτάσω το βρέφος;

Αχ ρουφιάνε Αλεπόσκυλε!

Βρες μου μια παραμάνα.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Πώς βαστάς κακομοίρη

την απάτη που σου κάνουν;

Σε λυπάμαι ο καημένος…

Ποια νεφρά;Ποια ψύχουλα;

Ποια μέση και ποιος κώλος θ’ αντέχανε;

Σε φούντωσαν και τώρα

τον αέρα καβάλα.

Ω θεοί, τι κάψα!

Ε ρε πώς σε κατάντησε

τούτη η βρόμα κι η στρίγκλα…

ΚΙΝΗΣΙΑΣ

Όχι βρόμα! Όχι στρίγκλα!

Γλυκύτατη αγαπούλα.

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Μωρέ βρόμα και στρίγκλα!

 ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ, ΧΟΡΟΣ

Να τη σήκωνε ο Δίας ψηλά

-νέφος, άχερα-

να την έφερνε βόλτες,

να την έπαιζε σβούρα

-με βοριά, με νοτιά-

και κατόπι αφημένη στο παλούκι να πέσει

να βρεθεί καρφωμένη!

ΣΚΗΝΗ 7

(Μπαίνει από τ’ αριστερά ο Κήρυξ-Σπαρτιάτης -,και λίγο μετά ο Πρόβουλος.

Εχουν κι οι δυο κάτω απ’ τις χλαμύδες πελώρια ρόπαλα που τους αναγκάζουν να 

Βαδίζουν σπασμωδικά)

ΚΗΡΥΞ

Πού ΄ναι των Αθηναίων η Γερουσία;

Φέρνω μήνυμα!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Κι εσύ ποιος είσαι;

Άνθρωπος η σκουπόξυλο;

ΚΗΡΥΞ

Κήρυκας!

Με στέλνουν από την Σπάρτη για την Ειρήνη.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Και τι το θέλεις το δόρυ στη μασχάλη;

ΚΗΡΥΞ

Για το θεό! Ποιο δόρυ;

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Γιατί γυρνάς την πλάτη; Τι μας κρύβεις;

Βρε βρομιάρη, σου σηκώθηκε;

ΚΗΡΥΞ

Με συκοφαντείς!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Κι αυτό τί είναι;

ΚΗΡΥΞ

Λακωνική σκυτάλη.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Σαν την δική μου.

Για δες! Λακωνική σκυτάλη.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ, ΚΗΡΥΞ

Λακωνικές-λακωνικές

λακωνικές σκυτάλες,

πελώριες και ζουμερές!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Και τι γίνεται στη Σπάρτη;

ΚΗΡΥΞ

Σκληρά και σηκωμένα.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Και βρήκατε ποιος φταίει;

ΚΗΡΥΞ

‘Έκανε την αρχή η Λαμπιτώ,

κι όλες οι γυναίκες

πήραν τ’ απαυτά τους κι έφυγαν…

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Οϊμέ! Οϊμέ!

ΚΗΡΥΞ

Ω πα πα! Ω παπαί!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Και πως τη βγάζετε;

ΚΗΡΥΞ

Η πόλη γέμισε καμπούρηδες.

Περπατάμε σκυφτά απ’ το βάρος;

Πού να τολμήσεις ν’ απλώσεις χέρι σε γυναίκα!

Πρέπει πρώτα να υπογράψουμε Ειρήνη!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Μπήκα στο νόημα κι εγώ.

Η συνωμοσία είναι πανελλαδική!

Τρέχα γρήγορα

και πες τους να στείλουν πρεσβευτές.

Τρέχω κι εγώ στη Βουλή.

Έχω μεγάλο επιχείρημα.

ΚΗΡΥΞ

Είσαι σοφός!

(Ο Πρόβουλος φεύγει.)

Τρέχω κι εγώ με φτερά σαν πουλί.

ΣΚΗΝΗ 8

ΠΟΙΗΤΗΣ

Ένα μύθο θα σας πω,

που τον λέγανε παιδιά:

Ήταν κάποιος μια φορά

που ΄φυγε στην ερημιά.

(Μπαίνει ο Μάνος Χατζιδάκις. Λίγο παχύς,

με χιτώνα, περικεφαλαία, δόρυ και ασπίδα

με τα αρχικά Μ.Χ. Είναι αγανακτισμένος

καθώς φωνάζει στον Ποιητή- Συνθέτη:)

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Απαγάδεκτο! Απαγάδεκτο!

Αυτό είναι δικό μου!

Το πήγες από μένα!

ΠΟΙΗΤΗΣ

(με απορία)

Τι λες;

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

(Ενώ σημαδεύει με το δόρυ τον Ποιητή που μένει

εμβρόντητος με τα χέρια στη μέση, καλεί να μπουν 

οι Χορωδοί.)

Εμπγός!Εμπγός!Πάμε!

(Οι Χορωδοί είναι ντυμένοι με τα γιορτινά τους,

δαφνοστεφείς και γελαστοί- έτσι θα είναι 

και στο Finale. Μπαίνουν από διάφορες μεριές,

με τη σειρά που τραγουδούν.)

ΧΟΡΩΔΙΑ

Κι από τότε στα βουνά

ζούσε πια με το κυνήγι

κι από μισος στις γυναίκες 

δεν κατέβη στο χωριό.

(Φεύγουν καθώς τελειώνει το τραγούδι.

Τελευταίος ο Μάνος Χατζιδάκις, με στραμμένο 

πάντοτε το κοντάρι προς τον Ποιητή.)

ΠΟΙΗΤΗΣ

Αισίως βαίνομεν προς λύσιν του έργου.

Σε λίγο θα έλθουν οι Λακεδαίμονες 

Να συνάψουν Ειρήνη

που στο τέλος θα υμνήσουμε όλοι μαζί.

(Μπαίνουν διαδοχικά οι δύο Χοροί, πρώτα 

των ανδρών και μετά των γυναικών.)

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Ήρθαν απ’ τη Σπάρτη!

Με γένια δέκα πήχες!

Με προβιές σαν τις αρκούδες.

Ήρθαν απ’ τη Σπάρτη!

(φωναχτά)

Γεια σας Λάκωνες!

(μόνοι οι άντρες)

Πώς πάν΄ τα πράγματα;

(Φεύγουν.)

ΣΚΗΝΗ 9

(Μπαίνουν οι Σπαρτιάτες.)

ΧΟΡΟΣ ΛΑΚΩΝΩΝ

Το τεντωμένο μου πουλί

πως κελαηδεί, πως κελαηδεί.

ΚΗΡΥΞ

Είναι τα λόγια περιττά.

Όποιος έχει μάτια βλέπει.

ΧΟΡΟΣ ΛΑΚΩΝΩΝ

Και κελαηδεί  και κελαηδεί

το τεντωμένο μου πουλί.

Η κάψα μου ανάβει και φουντώνει.

ΚΗΡΥΞ

Αίντε να ΄ρθει κανένας

να κλείσουμε Ειρήνη.

ΧΟΡΟΣ ΛΑΚΩΝΩΝ

Μα να! Τους ντόπιους βλέπω.

Κρατούν τα ρούχα τους

Μακριά απ’ την κοιλιά τους.

(Μπαίνουν οι Αθηναίοι ντυμένοι κανονικά,

με επικεφαλής τον Πρόβουλο.)

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Πρέπει να βρούμε τη Λυσιστράτη

αυτή μας έβγαλε το μάτι.

ΚΗΡΥΞ

Σας έπιασε κι εσάς πρωί πρωί σπασμός;

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Από οξεία πάσχουμε καυλίτιδα!

Αν ευθύς δε συνάψω Ειρήνη,

φερτε μου έναν παίδαρο

να τον ξεσκίσω!

ΚΗΡΥΞ

Όμως προσέξτε, σκεπαστείτε,

μήπως κανείς χασάπης

κόψει τα λουκάνικα.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ 

Καλά τα λές! Γειά σας Λάκωνες!

Ντροπές πλάκωσαν’.

Για ποιο λόγο βρίσκεστε εδώ;

ΚΗΡΥΞ

Για την Ειρήνη!

ΧΟΡΟΣ ΛΑΚΩΝΩΝ

Την Ειρήνη!

ΚΗΡΥΞ

Πρεσβευτές!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Θέλουμε κι εμείς το ίδιο.

ΟΛΟΙ (ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΚΑΙ ΛΑΚΩΝΕΣ)

Θέλουμε Ειρήνη! Θέλουμε Ειρήνη!

Ειρήνη! Ειρήνη!

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Ποιος θα φέρει τη Λυσιστράτη;

ΟΛΟΙ

Το τεντωμένο μου πουλί

πως κελαηδεί, πως κελαηδεί.

(Μπαίνουν η Λυσιστράτη, η Μυρρίνη, η Κλεονίκη

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

(στη Λυσιστράτη)

Χαίρε γενναιοτάτη!

Πρέπει να γίνεις καλή και κακή.

Σεμνή και φαύλη.

Αθώα και πολύπειρη.

Γιατί σαγήνεψες τους Έλληνες,

που σου αναθέτουν εν λευκώ

εσύ να αποφασίσεις!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Σπουδαία τα λάχανα!

Σας χρειάζεται μόνο ένας οργασμός

για να καλμάρουν τα πνεύματα!

Πού είναι η Συμφιλίωση;

(Μπαίνει η Συμφιλίωση ανθοστολισμένη,

με την συνοδεία της.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

(προς την Κλεονίκη)

Εσύ πιάσε τους Λάκωνες

και φερ’ τους κοντά μας.

Κι αν αρνηθεί κανείς να δώσει το χέρι,

τότε πιάσε το πουλί τους.

(προς το κοινό)

Είμαι γυναίκα.

Έχω κοφτερό μυαλό!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

(προς το κοινό)

Με φρόνηση με προίκισε η Φύση!

ΜΥΡΡΙΝΗ

Γνωρίζω καλά τη ζωή.

Δεν είμαι αμόρφωτη.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Αθηναίοι και Σπαρτιάτες,

Θυσιάζετε στους ίδιους βωμούς.

ΛΑΜΠΙΤΩ

Στην Ολυμπία, στους Δελφούς,

στις θερμοπύλες! Πάντα μαζί!

ΟΛΕΣ

Πάντα μαζί!

ΟΛΕΣ 

Πάντα μαζί!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Και τώρα ρημάζετε την Ελλάδα

ενώ οι εχθροί καραδοκούν. 

ΧΟΡΟΣ ΛΑΚΩΝΩΝ

Κι εμένα με ρήμαξε η καύλα.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Λάκωνες, πόσες φορές σας σώσανε οι Αθηναίοι;

ΛΑΜΠΙΤΩ

Αθηναίοι, πόσες φορές σας σώσανε οι Λάκωνες;

ΧΟΡΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ 

Τι κώλος! Τι κώλος είναι αυτός!

ΟΛΟΙ (ΑΘΗΝΑΙΟΙ-ΛΑΚΩΝΕΣ)

Αχ και βαχ!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Με τόσους κοινούς δεσμούς, πώς πολεμάτε;

ΟΛΟΙ

Τι καλλίγραμμος κολπίσκος!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Γιατί δεν σταματάτε;

ΛΑΚΩΝΕΣ

Θέλουμε να προσαρτήσουμε τον κόλπο!

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Ποιόν κόλπο;

ΛΑΚΩΝΕΣ

Του Κατακώλου.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Τι λές;

ΑΘΗΝΑΙΟΙ

Θέλουμε την ορεινή Κλειτορία.

ΛΑΚΩΝΕΣ

Τον πισινό κόλπο του Μαλιακού.

ΑΘΗΝΑΙΟΙ

Τα σκέλια των Μεγάρων.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (ΣΟΛΙΣΤ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ)

Όλοι μαζί! Όλοι μαζί!

Αθηναίοι, Πελοποννήσιοι, Βοιωτοί.

Να σώσουμε την Ελλάδα.

ΣΚΗΝΗ 10-FINALE

(γενική συμφιλίωση σ’ ένα πνεύμα χαράς)

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Έχω στρώμα κεντημένο,

παρδαλό φουστάνι έχω,

και χρυσό βραχιόλι έχω.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ

Πάει κι η κόρη να χαρεί το πανηγύρι.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ (ΟΛΟΙ)

Πάει κι η κόρη να χαρεί το πανηγύρι.

ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ, ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Πιαστείτε χέρι χέρι.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, ΜΥΡΡΙΝΗ, ΚΛΕΟΝΙΚΗ,

ΛΑΜΠΙΤΩ, ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Έχω το σπίτι ανοιχτό,

έχω για σένα ό,τι ποθείς•

άκρατο οίνο για να πιεις,

κρεβάτι για να κοιμηθείς.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Ποτέ πια ξεμέθυστοι

σε διαπραγματεύσεις!

Γιατί ο νους μας πάει στο κακό.

ΛΑΚΩΝΕΣ

Μνημοσύνη, φέρε τη Μούσα.

ΚΗΡΥΞ

Αυτή που γνώρισε των Αθηναίων την ανδρεία.

Εκείνοι ενίκησαν τους Μήδους,

κι εμείς με τον Λεωνίδα

φυλάξαμε θερμοπύλες.

ΚΗΡΥΞ, ΛΑΚΩΝΕΣ

Παρθένα θεά, ευλόγα την Ειρήνη!

ΟΛΟΙ (ΣΟΛΙΣΤ ΑΝΔΡΩΝ-ΓΥΝΑΙΚΩΝ)

Ας είναι καλό το ταξίδι με το πλοίο της Φιλίας.

΄Αρτεμη σε καλώ, και τον Διόνυσο, 

Τον Δία καλώ και την Ήρα,

θεοί και δαίμονες ας έρθουν

κοντά μας για πάντα.

Καλώ τη γλυκιά Αφροδίτη

να μας φέρει καλή ζωή.

Ας ψάλουμε όλοι παιάνα!

Ξανοίγει μια νέα ζωή,

Ειρηνική!

(Η σκηνή σιγά σιγά αδειάζει• το φως πέφτει.)

(Το φως ανεβαίνει σιγά σιγά. Θα μπουν ξανά

όλοι με τη σειρά τους στεφανωμένοι,

χαρούμενοι και με ρούχα γιορτινά.

Μπαίνουν η Λυσιστράτη, η Κλεονίκη,

η Μυρρίνη, η Λαμπιτώ.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Στης Ειρήνης το σκοπό 

τις φωνές ενώστε.

Στης Ειρήνης το ρυθμό

τις καρδιές υψώστε.

(Μπαίνουν ο Ποιητής, ο Πρόβουλος,

ο Κινησίας, ο Κήρυξ.)

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Χέρια-χέρια σμίξτε δυνατά.

ΟΛΕΣ

Ρίξτε μες στα Τάρταρα

του πολέμου τη σκιά.

Σαν ελεύθερο πουλί

θα πετάξω τώρα•

την Ειρήνη κέρδισα,

χαίρεται όλη η χώρα!

ΠΟΙΗΤΗΣ

Του πολέμου άρχοντες

ενωμένοι στο κακό,

μες στο αίμα των λαών

βουτηγμένοι ως το λαιμό.

(Μπαίνουν ο Γυναικείος Χορός

και η Κορυφαία.)

Τα ψωμιά σας τώρα τέλειωσαν.

ΟΛΟΙ

Ο στρατός των γυναικών 

το φριχτό σας πρόσωπο

ξεσκεπάζει σήμερα

με τούτο το τραγούδι.

ΟΛΕΣ (ΣΟΛΙΣΤ, ΚΟΡΥΦΑΙΑ, ΧΟΡΟΣ)

Της Ειρήνης το σκοπό

τραγουδάμε σήμερα,

Της Ειρήνης τ’ όμορφο

το γλυκό τραγούδι.

(Μπαίνουν όλοι οι άντρες: Αθηναίοι,Λάκωνες και ο Κορυφαίος.)

Τραγουδήστε όλοι σας,

Θεατές και φίλοι.

ΑΝΔΡΕΣ 

Σπαρτιάτες, Σαμιώτες, Βοιωτοί.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Για να λάμπει αιώνια

η καλή Ειρήνη.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΑΝΔΡΕΣ

Έλληνες με μια φωνή,

με μια καρδιά!

Της Λυσιστάτης θριαμβευτής

ο ερωτικός στρατός

νικητής!

                                                     15 Οκτωβρίου

                                                        Μ.Θ.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

(ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1961

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ

ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1964, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, Θ. ΔΗΜΗΤΡΙΕΦ, ΧΟΡΩΔΙΑ ΘΑΛΕΙΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ.

ΕΞΩΦΥΛΛΟ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ.

ΑΛΛΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ:

1964, ΓΡ. ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ,

PATHE-MARCONI (FRANCE)

1980, COLLEGIUM MUSICUM – BJORH THULIN, FOLKSANG (SUEDE).

1983, GOTHART SHER – GUNTER EMMERLICH – BEETHOVEN CHOR, PLANE (ALLEMAGNE).

1983, R. LENDERSON – S. GROTH, N.C.B.

1983, GOTHART SHER – GUNTER EMMERLICH – BEETHOVEN CHOR, ETERNA (DDR).

1988, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ – ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ – ΝΙΚΗΤΑΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ, (MINOS).



Περιεχόμενο Ακορντεόν

ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ – ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1965, ΑΘΗΝΑ.

ΤΡΑΓΟΥΔΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΗΘΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ, ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 1965. ΗΧΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ (1976, ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, MINOS).

μεταφορά κειμένων στο mikisradio: ΑΡΙΑΝΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΨΑΡΑΚΟΥ

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

(ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1965, ΑΘΗΝΑ

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: 1965, ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

STUDIO COLUMBIA ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΟΙ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΔΙΛΗΣ (ΠΙΑΝΟ), ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΥΛΟΣ (ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ),

ΛΑΚΗΣ ΚΑΡΝΕΖΗΣ (ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ), ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΑΧΙΑΤΗΣ (ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΟ),

ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΟΔΟΥΣΑΚΗΣ (ΚΟΝΤΡΑΜΠΑΣΣΟ), ΣΠΥΡΟΣ ΡΕΓΓΙΟΣ (ΦΛΑΟΥΤΟ).

ΑΛΛΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ: GIZELA MAI (AMICA), LIESBETH LIST (PHILIPS),

IVA ZANICCHI (MUSIC BOX, RI-FI).

 

μεταφορά κειμένων στο mikisradio: ΑΡΙΑΝΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΨΑΡΑΚΟΥ

(ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1966, ΑΘΗΝΑ.

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ: 1966, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

STUDIO COLUMBIA ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ.

1977, ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΥΠΟ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ Τ. ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ,

OLYMPIA.

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

(ΦΩΝΤΑ ΛΑΔΗ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1966

ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ: 1966, ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ,

Α’ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ.

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ: 1975, ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, MINOS.

1975, ΑΝΤ. ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ LYRA.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ,

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΣΕ ΔΙΣΚΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥΣ.

(ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ)

ΣΥΝΘΕΣΗ: 1967, ΑΘΗΝΑ.

ΠΡΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ:

1967, ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ COLUMBIA.

Ο ΔΙΣΚΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967, ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.